[ Drzewo ] · Standardowy · Linearny+ Książki, przeczytane, polecane

[Potti]

tak sobie myślę, że skoro są tematy o ostatnio obejrzanych filmach, zasłyszanych piosenkach i obejrzanych teledyskach- to przydałby się też o ostatnio przeczytanych książkach.
wszyscy chyba wiedzą o co chodzi: dość krótko recenzujemy nasze najświeższe doznania czytelnicze. mile widziane także dyskusje na powiązane tematy.

miłego postowania! [;

[PrZeMeK Z.]

Wszystkim już chyba mówiłem i wszędzie już chyba pisałem, w dodatku forum przecież nie żyje... Ale jeszcze raz. Lód.

Nie wiem. Może najpierw zarzuty: ścisłe zakończenie zawiodło mnie bardzo, Rasputin, który dla mnie wyskoczył trochę znikąd, makabra z wycinaniem serca (wtf?), Benedykt Gierosławski jako potężny dyktator in the making, nieco wcześniej spotkanie z ojcem, które przebiegło cokolwiek dla mnie niejasno... Nie zagrało mi to wszystko jakoś, nie złożyło się w całość zgodną z wewnętrzną logiką książki.
To zresztą problem drugi: w ferworze zamarzania i odmarzania gubi się gdzieś spójność. Już mniejsza nawet o to, że tysiąca stron tekstu nie da się przetworzyć w całości - ale i konstrukcja bohatera, i tysiące postaci, z których każda ma własną orację do wygłoszenia, sprawiają, że rozpadała mi się ta książka na części. Dzieją się jakieś przewroty, powracają bohaterowie sprzed pięciuset stron, mówi się o rzeczy X należącej do pana Y - a ja już nie pamiętam, kto kogo bije i o kim mowa. Ani do jakiej przeszłości przyznaje się w tym momencie bohater. A nie wydaje mi się, bym czytał nieuważnie.

A przecież, mimo tych zarzutów, to w żadnym wypadku nie jest zła książka. To jest bardzo dobra książka. Znowu myślę Dukajowymi pojęciami, stosuję kategorię zamarzania w opisie własnego życia, a idąc oblodzoną ulicą, wypatruję zawieszonego gdzieś we mgle lutego. Scena zwierzeń w przedziale Transsibu - połknąłem jednym tchem. Arcymistrz to prawdopodobnie najfajniejsza broń w historii literatury fantastycznej, czekałem tylko, aż bohater będzie miał okazję, by jej użyć. Czarna fizyka, zaszyfrowane wiadomości, logika Lata i logika Zimy, matematyka charakterów, Matematyka Historii. I jeszcze takie słowotwórcze cudeńka jak ćmiatło, tungetyt czy marostiekło na dokładkę. Tak pisać, tak pełne światy tworzyć. Oto i potencjał fantastyki.

A jednak, ostatecznie - nie wiem. Bo zmęczył mnie Lód, choć rzadko się męczę przy książkach i choć czytałem go, zamiast czytać lektury do egzaminu. Mam wrażenie, że jednak ta klasyczna, opasła, przebogata XIX-wieczna powieść to dziś nieco zbyt wiele do przełknięcia, że czegoś w tej powieści było za dużo. I zarazem czegoś było za mało w tej porażająco kompletnej, całościowej wizji opartej na jednym co by było gdyby. Warto przeczytać dla klimatu, warto dla rozmachu, ale nie sądzę, żebym miał do Lodu wracać.