100 słów z tytułem, za treść nie odpowiadam

‘gdy szarpie’
Dotykał mnie.
Jego dłoń sunęła po mojej skórze. Słyszałam jej opór. Tarcie. Trzymał się z tyłu. Nie widziałam go.
Jego palce znaczyły mój łokieć. Podniecały. Oddychał zwyczajnie. Gdzieś za moją głową.
Winda spadała powoli. Moje piętro jest następne.
Szarpnęło. Jego nadgarstek wbija się w moje plecy. Moja pierś muska ramię Stebbins. Idiota, patrzy na mnie.
Smakuje kształt jego zegarka. Przeszłe ciepło. Odrzucam włosy. Uderzają o złotą ścianę.
Jesteśmy dorośli i szaleni. Śmieszni.
Szarpnęło. Jego dłoń zaciska się pożegnalnie. Dotyk znika. Materiał szaty oddycha swobodnie.
Drzwi kończą wędrówkę po jednej stronie. Tupot nóg. W tym moich.
Szarpie beze mnie.