Witaj GOŚCIU ( Zaloguj się | Rejestracja )

 
Reply to this topicStart new topicStart Poll

Drzewo · [ Standardowy ] · Linearny+

> Zaklęcie Cofniętej Świadomości [zak]

Zaklęcie Cofniętej Świadomości [zak]
 
Dobre - zostawić [ 2 ] ** [100.00%]
Gniot - wyrzucić [ 0 ] ** [0.00%]
Zakazane - zgłoś moderatorowi [ 0 ] ** [0.00%]
Suma głosów: 2
Goście nie mogą głosować 
Gem
post 25.02.2006 23:23
Post #1 

Magik


Grupa: Prefekci
Postów: 749
Dołączył: 24.07.2005
Skąd: z oślizłego lochu >:]

Płeć: Kobieta



Zaklęcie Cofniętej Świadomości

Występują:
- Harry
- Hermiona
- Ron
- Snape
- głos p. Weasley
- “Leksykon Czarnoksięskich Klątw”

Już od jakiegoś czasu chodziło mi po głowie napisanie humoreski z udziałem Snape’a. No i w końcu dopadła mnie wena. Nie będę streszczać, bo to nie na tym rzecz polega, ale powiem tylko, że zamierzam nieźle poużywać sobie na Mistrzu Eliksirów J. Planuję dalszą część napisać mniej więcej w takiej samej ilości jak pierwsza, ale ja mam słabość do rozpisywania się, robię to całkowicie nieświadomie xP, dlatego mogą wyjść trzy. Ale to już max...dobra, nie przynudzam już...enjoy.



To był jeden z tych nieznośnych, letnich poranków, kiedy człowiek budzi się z trudem otwierając oczy i rozważa możliwość przeniesienia łóżka do piwnicy. Słońce przedarło się do pokoju mimo zaciągniętych zasłon, a w cienkich smugach światła fruwały małe drobinki kurzu. Harry przeciągnął się, otworzył jedno oko, po czym natychmiast je zamknął i obrócił się na drugi bok chowając głowę pod pościelą. Jednak zaledwie sekundę później odrzucił zamaszystym ruchem kołdrę i odetchnął głęboko. Ku jego rozpaczy okazało się, że powietrze zarówno w pokoju jak i pod przykryciem jest tak samo zatęchłe i parne. Nie widząc sensu w dalszym „gniciu” w łóżku, sięgnął po swoje okrągłe okulary i osadził je na nosie. Zauważył, że Rona już nie było, a to zapewne było sygnałem, iż śniadanie jest gotowe. Zaledwie o tym pomyślał, gdy ktoś głośno zapukał do drzwi i oznajmił nie wchodząc do środka.
- Harry kochanie, zejdź na dół do kuchni...śniadanie na stole!- To była pani Weasley. Jak zwykle o poranku tryskała energią, a jej głos brzmiał jakby właśnie wygrała wycieczkę na Hawaje dla dwóch osób. Słuchając oddalających się kroków stwierdził, że mama Rona zawsze miała taki ton krzątając się przy kuchence. A chyba najbardziej szczęśliwa czuła się, kiedy wpychała w Harry’ego dziesiąta porcję naleśników z masłem orzechowym. Ale Harry nie wiedział jak dokarmianie innych może być dla kogoś uciechą. Osobiście wiele razy przygotowywał posiłki dla Dursley’ów i jakoś nigdy nie sprawiało mu to wielkiej przyjemności, szczególnie kiedy musiał potem pozmywać gary. Wzruszył ramionami i zabrał się ospale do ubierania.

- Nareszcie wstałeś.- powitała go Hermiona i przewróciła następną na stronę Proroka sącząc herbatę.
- O! Hałły jechtech w konku...- Ron właśnie przeżuwał naleśnika. Na brodzie miał grudkę dżemu, która plasnęła o stół.
- Gdzie są wszyscy?- zdziwił się Harry, gdyż kuchnia na Grimmauld Place 12 co rano pełna była członków Zakonu Feniksa. Dziś jednak przy stole siedziały tylko dwie osoby.
- Tam stoją naleśniki, ale jak chcesz to możesz sobie zrobić grzanki. Chleb jest w szafce.- Hermiona wskazała na talerz z górą okrągłych, złocistych placków, a potem półkę na górnym regale.
- Pani Weasley prosiła nas, żebyśmy zrobili parę rzeczy. Gdzieś tu była lista...o jest!- oznajmiła pokazując długi pergamin z wypunktowanymi pracami domowymi. Harry zerknął na nią przelotem, nakładając sobie jedzenie na talerz.
- Dobra, ale dalej nie odpowiedziałaś na moje pytanie.- oświadczył dosadnie, tym razem wygrzebując widelcem masło orzechowe i rozsmarowując je na powierzchni naleśnika.
- Ja ci powiem...Hermiona podaj powidła. Nie te! Dzięki...Jak zeszliśmy na dół, to już nie było nikogo. Musieli wyjść bardzo wcześnie...- zmarszczył czoło, gdyż właśnie mocował się z zakrętką od słoika.
- Mama już zrobiła żarcie i powiedziała, że muszą wszyscy gdzieś pojechać. Cholera! Ugh...jak to się...?!- Harry właśnie otwierał usta, ale odezwała się Hermiona.
- Tak. Syriusz też jest z nimi, ale jak się domyślasz nic nie chcieli nam powiedzieć. Pani Weasley wyjaśniła tylko, że jadą w sprawie zakonu i będą dopiero jutro...i żebyśmy się nie martwili, bo to nic ważnego...-
- Tak jasne, jakby to nie było nic ważnego, to by nam powiedzieli!- warknął Harry wchodząc jej w zdanie i wcisnął ze złością do ust całego, ociekającego masłem naleśnika. Hermiona westchnęła z miną pod tytułem ”Ależ Harry...” i powiedziała już nieco ciszej.
- W każdym razie chciała, żebyśmy zajęli się porządkami.- Spojrzała na jego wyraz twarzy, który wydawał się być mieszanką rozżalenia i wściekłości. Harry w milczeniu pochłaniał kolejne porcje. Był zły, że podczas gdy inni będą uczestniczyć w ważnej misji, narażając własne życie, oni najzwyczajniej zajmą się odkurzaniem spleśniałych dywanów i czyszczeniem zakurzonych foteli.
- Po prostu świetnie...- mruknął po przełknięciu dużego kęsa, który niemal stanął mu w gardle. Ron nic już nie powiedział, wyraźnie uznając, że ciągnąc tą rozmowę, pogorszy tylko całą sprawę.

Już godzinę później zabrali się za realizowanie pierwszych zadań wyznaczonych im przez panią Weasley. Na drugim piętrze znajdował się pokój, w którym trzeba było zerwać odłażącą od ścian tapetę i umyć oblepione jakimś mazistym paskudztwem okna. Harry z naburmuszoną miną zanurzał raz po raz brudną ścierkę, a potem wykręcał ją aż nazbyt mocno. Hermiona nuciła najnowszy przebój z repertuaru „Wrednych Jędz” odrywając kolejne płaty pożółkłej ze starości tapety. Natomiast Ron apatycznie pucował szyby okienne.
- Jak ja nienawidzę sprzątania. Jak raz na miesiąc robię porządki w moim pokoju, to już mnie wykańcza!- powiedział, na szczęście nie zauważając krytycznej miny Hermiony.
- Jasne że wykańcza! Jakbyś zawsze utrzymywał czystość, to potem nie musiałbyś wywozić śmieci taczkami spod mebli.- prychnęła zirytowana jego niedbalstwem. Po jakichś dwóch godzinach postanowili zrobić sobie przerwę i zeszli na dół napić się czegoś zimnego.
- O rany! Ja już nie mogę, a my nie zrobiliśmy nawet połowy z tego co kazała nam mama...- jęknął Ron i pacną twarzą o blat stołu.
- Wiem, ja też jestem zmęczona tym...- zawtórowała mu Hermiona popijając oranżadę. Harry miał dość oddychania zakurzonym powietrzem podczas trzepania zasłon, ale musiał przyznać, że złość uchodziła z niego powoli. Pocieszał się myślą, że przynajmniej nie zostawili go samego. I kiedy Hermiona zarządziła powrót do „robót publicznych” z nieco lżejszym sercem nakładał na siebie fartuch i chustkę (czerwona w białe kropki), które zostawiła im pani Weasley dla ochrony. Magiczne właściwości stroju, polegały na tym, że nie dopuszczały do osiadania na właścicielu brudu, a także odpychały naelektryzowane koty z kurzu. Ostrożnie przemknęli obok portretu pani Black i wspięli się cicho po schodach.
- Dobra co teraz? Łamanie kołem, czy nabijanie na pal?- zapytał zrezygnowany Harry. Ron zachichotał, a Hermiona zgromiła go wzrokiem, po czym prześledziła dokładnie listę i odparła tonem rzeczoznawcy.
- Hmmm...biblioteka. Zdaje mi się, że to ten pokój na końcu.-
- Jesteś pewna? Pokaż to!- powiedział rudzielec wyrywając jej z rąk kartkę.
- A myślisz, że co?! Sama to sobie dopisałam?!- żachnęła się, a jej bujne włosy nastroszyły się jak u Krzywołapa na widok wody.
- Ty jesteś zdolna do wszystkiego, żeby dorwać kilka nowych książek.- zadrwił, na co Hermiona uśmiechnęła się krzywo i stwierdziła, że to był wyjątkowo głupi dowcip. Kiedy tylko otworzyli drzwi do mrocznego pokoju, uderzyła w nich silna woń starego pergaminu i zgniłych ksiąg. W pomieszczeniu nie było okien, tylko mnóstwo pustych lampek naftowych i lichtarzy. Zapalili kilka świec, a ich oczom ukazały się szeregi regałów, po brzegi wypełnionych opasłymi tomami, które spoczywały spokojnie pod centymetrową warstwą kurzu.
- O rany! Musza być ich setki. Zobaczcie tylko na to...- mamrotała urzeczona Hermiona i natychmiast podbiegła do jednej z półek przyglądając się niewyraźnym złoconym napisom. Ron przewrócił oczyma, westchnął i mruknął pod nosem coś, co zabrzmiało jak ”wolałbym nie”.
- No to my może pójdziemy robić coś innego...na pewno sama chcesz się tym zająć.- powiedział z nadzieją w głosie Harry.
- Nie wygłupiaj się! Nie poradzę sobie z segregowaniem tych wszystkich wspaniałych dzieł.- odparła nie odrywając wzroku od rządku z „Najskuteczniejszymi Zaklęciami Oczarowującymi”. Musieli oddzielać te z książek, które już nie nadawały się do odczytania i wrzucać je do wielkiego pudła. Hermiona z wielkim bólem serca skazywała niektóre z woluminów na „śmierć”, ale były to już przypadki beznadziejne, rozsypujące się w rękach. Harry sortował właśnie dział „Magicznych Przedmiotów i Stworzeń”, kiedy jedna z książek ugryzła go w palec.
- Aua!!! Cholerna, parszywa...- przeklinał skacząc na po pokoju.
- Co się stało Harry?- zaciekawił się Ron rzucając za plecy „Almanach Mistrzostw Qidditcha 1827r.”, który studiował przed chwilą.
- Ta wredna książka udziabała mnie.- odparł dmuchając na kciuka.
- O ty jedna...teraz już na pewno pójdziesz do pieca!- odgrażał się Ron i już chwytał za jej spłowiałe brzegi, gdy ta zatrzęsła się groźnie.
- Łapy precz, ty nędzna kreaturo!! Nie jesteś godzien mnie tykać!!- warknęła szeleszczącym głosem i kłapnęła na niego okładką. Harry wytrzeszczył oczy. Co prawda ich podręcznik do ONMS w trzeciej klasie, też czasem go ugryzł, ale na szczęście nie miała głosu. Hermionę również zdziwił ten fakt.
- O tylko nie to!- Ron załamał ręce. – Mama miała kiedyś taką książkę kucharską, co sama dyktowała przepisy jak ją się poprosiło. Ale potem zaczęła wciąż pouczać mamę jak ma gotować. No i w końcu tak się wkurzyła i powiedziała, że jak się nie zamknie to ją w kominku spali. Zgadnijcie co się stało...- wyjaśnił
i zacmokał z przekąsem. Harry wyobraził sobie minę pani Weasley, stojącej przy kuchence, gdy coś mówi jej żeby zmniejszyła gaz i nie dawała tyle oleju, bo to niezdrowe.
- Barbarzyńcy!!! Łotry!! Dzikusy!!! – krzyknęła w odpowiedzi książka.
- Ciekawe co jest w środku...- zastanawiała się na głos Hermiona.
- Zboczeńcy!!!- wrzasnęła na nią książka, a kilka wystrzępionych kartek zafurkotało wściekle. Harry obszedł regał z drugiej strony i zdołał zobaczyć lekko wytarte litery wytłoczone w skórzanej okładce.
- „Lek”...coś tam...„on Czarodziejskich”...eeee. Nie jestem pewien, ale tu chyba pisze „Mątw”.- przeczytał Harry, a książka obróciła się natychmiast.
- Odszczekaj to, ty plugawy psie... - oburzyła się, a dwie literki „o” zwężyły się na wzór oczu.
-Nie, nie. Tam pisze „Leksykon Czarnoksięskich Klątw”.- poprawiła go Hermiona czytając napis na grzbiecie Leksykonu.
- Jak śmiesz mówić do mnie po imieniu?! Nieokrzesana poczwaro!- książka kipiała ze złości. Osaczona, zaczęła kłapać stronicami na oślep. Cała trójka traciła powoli cierpliwość. Ron sięgnął po miotłę i jednym ruchem strącił rozwścieczony wolumin na podłogę. Błyskawicznie skoczył na niego, przygniatając własnym ciężarem, potem ostrożnie ścisnął okładkę, żeby go nie ugryzła i wrzucił do pudła z innymi, przeznaczonymi do spalenia.
- I już po wszystkim.- zawołał zadowolony otrzepując ręce.
- Ratunku, to mordercy! Tu są same zwłoki! O ja nieszczęśliwa!! Pogrzebią mnie żywcem w masowym grobie...- biadoliła i przerażona wcisnęła się w kąt pudła.
- Cicho bądź! Bo powyrywam ci jeszcze wszystkie strony zanim wrzucę cię do ognia!- fuknął Ron.
- Och, już wystarczy, ona i tak jest wystarczająco przerażona...- rzekła współczującym głosem Hermiona, na co rudzielec odpowiedział coś lekceważącym tonem. Harry postanowił rozejrzeć się trochę i nie zwracał uwagi na sprzeczających się przyjaciół. Przecisnął się obok komody, na której leżała sterta pożółkłych pergaminów i podszedł do zawieszonej na ścianie, oszklonej szafki. Sięgnął po świecę i przykleił nos do szybki. W środku znajdowały się poustawiane rzędem, nieznane Harry’emu przedmioty. W jednym z nich rozpoznał mugolską, elektryczną szczoteczkę do zębów, a w innym zwykłe nożyczki. Pozostałych nie był w stanie zidentyfikować. Jednak jego wzrok przykuła mała, zrobiona z ciemnego drewna szkatułka, obita srebrnymi ornamentami. Pośród wrzasków i lamentów Czarnoksięskiego Leksykonu, Harry odsunął szklane drzwiczki i wyciągnął szkatułkę. Trzymając zdobycz w dłoniach, zdmuchnął kurz i podekscytowany pociągnął za wieko. Niestety okazało się być zamknięte.
- Hej! Przestańcie!- uciszył ich. Ron właśnie zamierzał spełnić groźbę, która padła pod adresem nieuprzejmej książki i zatrzymał dłoń w połowie drogi do pudła.
- Zobaczcie lepiej co znalazłem.- dodał manewrując między stosami papierów.
- To jakieś pudełeczko. Co jest w środku? – zaciekawił się rudowłosy chłopak
- Jeszcze nie wiem. Jest zamknięte.- oznajmił Harry obracając nim w dłoniach.
- Nie otwieraj go lepiej! A jak jest niebezpieczne? Albo opatrzone jakąś klątwą?- Hermiona z niepokojem obserwowała szkatułkę.
- Daj spokój Hermiona! Ty to zawsze szukasz dziury w całym...- skwitował Ron
- Chciałam ci uprzytomnić, że jakby poraziła cię jakaś wyjątkowo paskudna klątwa Ronaldzie Weasley, TO NIE LICZ NA MNIE.!- prychnęła urażona Gryfonka.
- Przestańcie w końcu! Myślicie, że da się otworzyć zwykłym zaklęciem?- zapytał Harry, ale Hermiona odparła automatycznie.
- Niby jak? Przecież nie możemy używać różdżek.- uśmiechnęła się kwaśno. O tym Harry zupełnie zapomniał. Ale zwykłe mugolskie sposoby też mogły okazać się skuteczne. Ron zgodził się z nim, że to możliwe o ile nie została zamknięta w sposób magiczny. Fred i George często stosowali na zamki metodę spinki do włosów i to całkiem skutecznie. W końcu Harry po prostu uderzył małą kłódką o kant blatu i ta odpadła. Trójka Gryfonów pochyliła się w milczeniu nad szkatułką, a wieczko uchyliło się samoistnie. W środku, zawinięty w czerwony materiał, leżał kamyk wielkości landrynki. Miał jasnofioletową barwę, a jego kształt nie przypominał właściwie niczego.
- Myślisz, że jest magiczny?- zapytał Ron sięgając po niego ręką.
- Nie dotykaj! NA PEWNO jest magiczny! Bo i po co mieliby chować kawałek kwarcytu. To tylko ametyst i w dodatku nienajlepszej jakości.- orzekła fachowo. Na jeszcze nie zadane pytanie Rona odpowiedziała, że takich rzeczy uczą w mugolskich szkołach.
- No dobra, ale co on może robić i czy to coś niebezpiecznego...- zastanawiał się na głos Harry, ale w tym momencie coś poruszyło się w pudle odwracając ich uwagę.
- To znowu ty!? Już ci powiedziałem, że się policzę z tobą później.- warknął Ron do wychylającej się ponad krawędź kartonu okładki.
- Nadobni uzurpatorzy...- zaczęła nieco wymuszonym, ale grzecznym tonem książka. – Pozwólcie, że oświecę wasze zjedzone przez mole umysły...- Ron poruszył się niespokojnie i łypnął na książkę ostrzegawczo.
- Nie unoś się gniewem chłopcze o płonącej głowie. Albowiem to, co chcę wam powiedzieć zainteresuje wasze bezwartościowe pergaminy.- rzekła szeleszcząc z cicha. Hermiona wyjaśniła im, że Leksykon najwyraźniej postrzega ich w kategoriach książek. Natomiast jeżeli chodzi o sposób wypowiadania się, jest on uzależniony od stylu pisania autora, toteż nie zdziwiła się kiedy udało jej się przypadkiem przeczytać na pierwszej stronie datę : 1446r. Książka usłyszawszy to oburzyła się i stwierdziła, że nie przystoi pytać o wiek, a ponadto zaglądać pod odzienie.
- A co nam chcesz powiedzieć?- zwrócił się w końcu do woluminu Harry.
- Chcę zaproponować układ. Azali wy śmiertelnicy łakniecie wiedzy, a ja ocalić okładkę.- zaczęła powoli. – Wiele lat spędziłam w tej komnacie, aż omal nie sczezłam. Jednakowoż wasze pergaminy nie są nawet w połowie zapisane i nie pojmiecie potęgi ukrytej w moim wnętrzu.-
- Do rzeczy, bo się zacznę poważnie zastanawiać, czy nie rzucić cię jednak do szafy na futra pani Black, molom na pożarcie!- Harry zaczynał się poważnie niecierpliwić. Księga zadrżała, a literki „o” powiększyły się znacznie.
- Tylko nie mole!! Już mówię...mój zamysł jest następujący: Wy oszczędzicie moje cenne istnienie, a ja odpowiem na wasze pytania.- oświadczyła pośpiesznie.
- Ale my nie chcemy nic od ciebie wiedzieć!!- stwierdził Ron, jednak Hermiona już nie była tego samego zdania.
- Oj, Ron, Ty nic nie rozumiesz. Ona słyszała jak rozmawiamy o Ametyście i może wiedzieć jaką posiada moc! Prawda? Z resztą zobacz co na niej pisze. To „Leksykon Czarnoksięskich Klątw”, a Blackowie byli Śmieciożercami i na pewno ich używali...no przynajmniej niektórzy z Blacków. - dodała prędko widząc wzrok Harry’ego. Książka klasnęła okładką.
- Postawcie mnie na tej oto czystej półce. Widok zmarłych przyprawia mnie o gniecenie kartek.- zaszeleściła słabym głosem. Przyjaciele spojrzeli znacząco na Harry’ego, który niechętnie, ale zgodził się wykonać zadanie.
- Tak lepiej. A teraz ukażcie mi owy przedmiot.- nakazała księga i Hermiona przystawiła od niej szkatułkę z kamieniem. Leksykon zaszeleścił stronami, przełożył zakładkę mniej więcej po środku.
- Jesteście w posiadaniu magicznego Ametystu. „...te półszlachetne kamienie używa się do rzucania uroków hipnotycznych oraz zaklęcia cofniętej świadomości. Działanie obejmuje jedynie podczas stałego kontaktu fizycznego. Sproszkowany i spożyty może służyć jako skuteczny środek przeczyszczający.”- wyrecytowała i zatrzasnęła się z powrotem. Trójka przyjaciół stała jakiś czas w milczeniu, gdy ciszę przerwała Hermiona.
- Jak myślicie, które z nich odnosi się do tego kamienia?-
- O tym możecie przekonać się jedynie go dotykając, ale skutki hipnozy są niestety nieprzewidywalne dla mnie.- odparła automatycznie książka.
- Łatwo ci mówić, to nie ty będziesz potem „zacofana”.- oświadczył Ron.
- Pod wpływem zaklęcia „cofniętej świadomości”!- zaperzył się Leksykon.
- To wszystko ciekawe, ale zmarnowaliśmy już sporo czasu. Może poczekajmy, aż wrócą Syriusz i reszta. A na razie wracajmy do pracy, potem zastanowimy się co zrobić z „Leksykonem Czarnoksięskich Klątw”.- powiedziała Hermiona. Harry’emu nie śpieszyło się do pracy, ale uznał rację przyjaciółki i zaczął zawijać kamyk w czerwony materiał.
- Jeżeli taka wasza wola.- mruknął wolumin odstawiając się na miejsce.


Właśnie brali się za wynoszenie niepotrzebnych rzeczy zgromadzonych w korytarzu, obok wejścia do biblioteczki, gdy usłyszeli jakieś hałasy dochodzące z dołu.
- O! Nareszcie wrócili!- zawołał Harry i już chciał zbiec na dół, gdy zatrzymała go Hermiona. Miała szeroko otwarte oczy.
- Harry, pani Weasley powiedziała, że NA PEWNO nie będzie nikogo, aż do jutra.- Spojrzała z lękiem na niego, a potem przeniosła wzrok na Rona.
- Daj spokój! Jeżeli to nikt z zakonu, to na pewno Stworek coś knuje. Chodźmy to lepiej sprawdzić.- odparł. Ale wtedy poczuł jak ktoś ciągnie go za rękaw.
- Harry...Harry...-
- No co chcesz Ron!?- zapytał w końcu zirytowany i odwrócił się do przyjaciela. Ron stał jak wryty i wskazywał palcem na uchylone drzwiczki do legowiska Stworka. Skrzat domowy gnieździł się w swojej klitce i upychał nowo przyniesione rzeczy. Przyszło mu na myśl, że może to Mundungus, znowu wypił za dużo Ognistej Whisky i przyszedł myśląc, że załapie się na obiad.
- Przecież nikt nie mógł odkryć zakonu, prawda? – zapytał trzęsącym się głosem Ron, a z jego twarzy odpłynęła krew. Harry przełknął ślinę i wyciągnął różdżkę. Wiedział, że jeżeli jej użyje, to będzie miał ogromne kłopoty, ale w chwili zagrożenia takie czyny są dopuszczalne. Poza tym, ważniejsze dla niego jest życie własne i przyjaciół, niż przepisy. Po krótkiej namowie ustalili, że zejdą ostrożnie do jadalni zapasowym wejściem, na wszelki wypadek. Kiedy znaleźli się już przy drzwiach, upewnili się, że każdy ma różdżkę w pogotowiu. Harry uchylił lekko drzwi i przez szparę obserwował wnętrze kuchni, ale nic nadzwyczajnego się nie działo. Otworzył szerzej przejście i powoli wszedł do środka. Gestem przywołał czekających w ukryciu Rona i Hermionę. Rozejrzeli się dokładnie.
- Spójrz.- wyszeptała Hermiona. Na wypolerowanym stole leżał opróżniony kubek.
- Jesteście pewni, że pozmywaliście po sobie? – zapytała cicho z nadzieją w głosie, na co Harry kiwnął twierdząco.
- Nie...nie jestem pewien...- Ron myślał gorączkowo.
- Przecież Śmierciożerca nie przyszedłby tu tylko po to, żeby napić się herbaty i najzwyczajniej odejść!- odparł coraz bardziej poirytowany Harry chowając różdżkę. - Ron po prostu zapomniał umyć kubka i...-
- Czyżby Potter?- Wszyscy podskoczyli równocześnie i odwrócili się na dźwięk słów Mistrza Eliksirów. Severius Snape stał w drzwiach mierząc ich zimnym spojrzeniem. Mimo wszystko, odetchnęli z ulgą, ale nie Harry. Dłoń na różdżce zacisnęła się mocniej, czego Snape nie mógł przeoczyć.
- Twoje zdolności łączenia faktów Potter, okazały się wprost „niezwykłe”. Gdybym mógł postawić ci za to ocenę, nie starczyłoby skali, bo niema nic poniżej „Trolla”- syknął mrużąc oczy. W ręku trzymał mały flakonik z ciemnozieloną substancją. Żadne z nich nie odpowiedziało. Harry, aż zatrząsł się z gniewu. Wszyscy wiedzieli, że miał wielką ochotę złamać zakaz używania czarów, a przy okazji zaklęć niewybaczalnych. Poczuł uścisk na ramieniu i zobaczył jak Hermiona kręci ostrzegawczo głową.
- Co pan tu robi? Przecież wszyscy udali się w ważnej sprawi dla zakonu.- zapytał Harry mając nadzieje, że przynajmniej na tym zagnie Snape’a. Ale nauczyciel eliksirów uśmiechnął się kwaśno i z pogardą zmierzył Gryfonów.
- Wykonuję polecenia Dyrektora, a tobie Potter nic do tego. Wracajcie do roboty, chyba dostaliście swoją listę „ważnych spraw zakonu” do wykonania?- wycedził przez zęby podkreślając ostatnie słowa, co Snape’owi sprawiło jeszcze większą radość.
- Niezłe wdzianka...widzę że sprawiłeś sobie nawet ściereczkę pod kolor.- rzucił na widok czerwonego skrawka materiału. Harry z tego wszystkiego zapomniał, że przez cały czas ściskał w lewej dłoni zawiniątko z kamykiem. Teraz z kolei twarz Rona nabiegła krwią, ale Hermiona z niepokojem obserwował Harry’ego zdzierającego z siebie strój do „walki” z brudem. Snape już miał się aportować, gdy zauważył porozumiewawcze spojrzenia Gryfonów na wzmiankę o czerwonym płótnie.
- Co ty tam masz Potter? Czyżbyś zajmował się nie tym, czym powinieneś?- Harry szybko schował kamień do kieszeni. Doskonale wiedział, że to wzbudzi ciekawość profesora.
- Nic proszę pana. Tylko szmatkę.- rzucił przesadnie lekceważąco, wzruszając ramionami.
- Pokaż mi to, natychmiast!- polecił Snape. Hermiona zakryła ręką usta. Nie mogła wydać przyjaciela, ale niestety już przewidziała jego plan.
- Niby dlaczego? Pan profesor chce pomóc nam myć okna?- zapytał niefrasobliwym tonem i wyciągnął z kieszeni spodni zawiniątko. Snape stracił cierpliwość, podszedł do Harry’ego i pochwycił materiał. Odwinął go nie dotykając Ametystu i uśmiechnął się triumfalnie.
- I co Potter? Myślałeś, że mnie na to nabierzesz? Myślisz, że jestem tak naiwny? Cuchnie od ciebie podstępem na kilometr.- syknął zbliżając swoją twarz tak, że była teraz zaledwie kilkanaście centymetrów od jego. Harry przełknął ślinę, ale złość nadal rozsadzała go od środka. Snape wyprostował się i powiedział spokojnie.
- No cóż. Chciałeś ukryć to przede mną, ale ja znam cię na wylot. Ty Potter zawsze coś ukrywasz. - Słysząc słowa Snape’a Harry uprzytomnił sobie, że jednak wcale nie został zdemaskowany. Ron spojrzał z niedowierzaniem po przyjaciołach.
- Jakie to prymitywne Potter. Miałeś zamiar sproszkować go i dosypać do posiłku? Granger i Weasley mieli ci pomóc w tych głupotach...- I właśnie wtedy stało się coś, czego nikt nie podejrzewał. Snape wziął kamień w dwa palce z zamiarem schowania go do kieszeni i ...zastygł w bezruchu, ze wzrokiem utkwionym w jasnofioletowym klejnocie i błogim wyrazem twarzy.

CDN

Ten post był edytowany przez Gem: 26.02.2006 00:11


--------------------
user posted image
User is offlineProfile CardPM
Go to the top of the page
+Quote Post
Błysk21
post 26.02.2006 21:25
Post #2 

Mugol


Grupa: Magiczni Forumowicze
Postów: 6
Dołączył: 24.02.2006
Skąd: Z bajecznej krainy, mlekiem i miodem płynacej




Bardzo fajne tylko czy mógłbyś dokończyć "Klątwe Bel coś tam" zanim zaczniesz pisać kolejne ff.
User is offlineProfile CardPM
Go to the top of the page
+Quote Post
Avadakedaver
post 04.03.2006 09:00
Post #3 

MASTER CIP


Grupa: czysta krew..
Postów: 7397
Dołączył: 02.02.2006
Skąd: Nadsiusiakowo

Płeć: włóczykij



QUOTE(Gem @ 26.02.2006 21:25)
- Harry kochanie, zejdź na dół do kuchni...śniadanie na stole!- To była pani Weasley. Jak zwykle o poranku tryskała energią, a jej głos brzmiał jakby właśnie wygrała wycieczkę na Hawaje dla dwóch osób. Słuchając oddalających się kroków stwierdził, że mama Rona zawsze miała taki ton krzątając się przy kuchence. A chyba najbardziej szczęśliwa czuła się, kiedy wpychała w Harry’ego dziesiąta porcję naleśników z masłem orzechowym. Ale Harry nie wiedział jak dokarmianie innych może być dla kogoś uciechą. Osobiście wiele razy przygotowywał posiłki dla Dursley’ów i jakoś nigdy nie sprawiało mu to wielkiej przyjemności, szczególnie kiedy musiał potem pozmywać gary. Wzruszył ramionami i zabrał się ospale do ubierania.
*



po myślniku, jeśli chcesz kontynuoować coś o pani Weasley, i będzie to raczej długie, to powinnaś zrobić tak:

- Harry kochanie, zejdź na dół do kuchni...śniadanie na stole!
To była pani Weasley. Jak zwykle o poranku tryskała energią, a jej głos brzmiał jakby właśnie wygrała wycieczkę na Hawaje dla dwóch osób.
Słuchając oddalających się kroków stwierdził, że mama Rona zawsze miała taki ton krzątając się przy kuchence. A chyba najbardziej szczęśliwa czuła się, kiedy wpychała w Harry’ego dziesiąta porcję naleśników z masłem orzechowym. Ale Harry nie wiedział jak dokarmianie innych może być dla kogoś uciechą. Osobiście wiele razy przygotowywał posiłki dla Dursley’ów i jakoś nigdy nie sprawiało mu to wielkiej przyjemności, szczególnie kiedy musiał potem pozmywać gary. Wzruszył ramionami i zabrał się ospale do ubierania.

bo po myślniku w dialogu pisze się raczej zachowania osoby mówiącej, np
-po co mam to robić? - spytał zdziwiony.
-nie wiem po co, ty to wymyśliłeś - odrzekł Grom, jeszcze bardziej zdziwiony niż jego rozmówca. - chyba musisz się przespać.

albo
-po co mam to robić? - spytał Mietek wchodząc do pokoju.
Wyglądał okropnie - patrząc na niego widać było, że krwawa marry jest bardziej alkocholowa niż spirytus. Miał podkrążone oczy, od wdychania eteru.


QUOTE(Gem @ 26.02.2006 21:25)
- Ja ci powiem...Hermiona podaj powidła. Nie te! Dzięki...Jak zeszliśmy na dół, to już nie było nikogo. Musieli wyjść bardzo wcześnie...- zmarszczył czoło, gdyż właśnie mocował się z zakrętką od słoika.
- Mama już zrobiła żarcie i powiedziała, że muszą wszyscy gdzieś pojechać. Cholera! Ugh...jak to się...?!- Harry właśnie otwierał usta, ale odezwała się Hermiona.
*


wygląda to, jakby mówiły to dwie osoby.
musiałoby być

- Ja ci powiem...Hermiona podaj powidła. Nie te! Dzięki...Jak zeszliśmy na dół, to już nie było nikogo. Musieli wyjść bardzo wcześnie...- zmarszczył czoło, gdyż właśnie mocował się z zakrętką od słoika. - Mama już zrobiła żarcie i powiedziała, że muszą wszyscy gdzieś pojechać. Cholera! Ugh...jak to się...?!
Harry właśnie otwierał usta, ale odezwała się Hermiona.

teraz to widać, że Ron mówi oba kawałki!

QUOTE(Gem @ 26.02.2006 21:25)
- O rany! Ja już nie mogę, a my nie zrobiliśmy nawet połowy z tego co kazała nam mama...- jęknął Ron i pacną twarzą o blat stołu.
*


biedny Ron... ja na jego mejscu pacnąłbym czołem, to by mniej bolało.


QUOTE(Gem @ 26.02.2006 21:25)
- O tylko nie to!- Ron załamał ręce.
*


Och, tylko nie to!

QUOTE(Gem @ 26.02.2006 21:25)
To tylko ametyst i w dodatku nienajlepszej jakości.- orzekła fachowo. Na jeszcze nie zadane pytanie Rona odpowiedziała, że takich rzeczy uczą w mugolskich szkołach.
*



Hermiona na pewno nie nauczyła się tego mając 10 lat. (bo później była w Hogwarcie)


QUOTE(Gem @ 26.02.2006 21:25)
- Twoje zdolności łączenia faktów Potter, okazały się wprost „niezwykłe”. Gdybym mógł postawić ci za to ocenę, nie starczyłoby skali, bo niema nic poniżej „Trolla”- syknął mrużąc oczy. W ręku trzymał mały flakonik z ciemnozieloną substancją. Żadne z nich nie odpowiedziało.
*




tu powinno być

- Twoje zdolności łączenia faktów Potter, okazały się wprost „niezwykłe”. Gdybym mógł postawić ci za to ocenę, nie starczyłoby skali, bo niema nic poniżej „Trolla”- syknął mrużąc oczy.
W ręku trzymał mały flakonik z ciemnozieloną substancją. Żadne z nich nie odpowiedziało.

Ale u Ciebie to jeszcze nie Corrida, na szczęście!
tongue.gif

fabuła ciekawa, ale początek nudny. Od tego końca praktycznie się wszystko zaczyna.
Jestem na TAK


--------------------
i'm busy: saving the universe

W internecie jestem jak ninja - to przez rosyjskie porno.
Ty i 6198 osób lubi to.

(and all that jazz)
User is offlineProfile CardPM
Go to the top of the page
+Quote Post
Gem
post 04.03.2006 12:14
Post #4 

Magik


Grupa: Prefekci
Postów: 749
Dołączył: 24.07.2005
Skąd: z oślizłego lochu >:]

Płeć: Kobieta



Och, dzięki za wielce obiektywna ocenę tongue.gif...No i nareszcie coś się ruszyło smile.gif. Tylko dodam, że to "pacnięcie twarzą" było napisane z premedytacją. Chodziło o podkreślenie komizmu (bo śmieszniej to brzmi).

A co do Hermiony, to nie napisałam, że ona się tego uczyła już w szkole, tylko że "takich rzeczy uczą w mugolskich szkołach". A przecież nasza Hermiona na pewno wykraczała wiedzą poza materiał. Znając jej zapał do nauki, zapewne w czasie wakacji uzupełnia sobie materiały z mugolskiej szkoły biggrin.gif. Powiedzmy, że mogła to wiedzieć...ale i tak dzięki za opinię, szkoda tylko że tak mało rozbudowaną;).

OK.! Ktoś się jeszcze pokusi??? happy.gif


--------------------
user posted image
User is offlineProfile CardPM
Go to the top of the page
+Quote Post
Avadakedaver
post 04.03.2006 14:12
Post #5 

MASTER CIP


Grupa: czysta krew..
Postów: 7397
Dołączył: 02.02.2006
Skąd: Nadsiusiakowo

Płeć: włóczykij



mnie tam przez dziesięć lat dotychczasowej nauki nie uczono o ametystach... wszystko co o nich wiem, nauczyłem się z DIABLO II.


--------------------
i'm busy: saving the universe

W internecie jestem jak ninja - to przez rosyjskie porno.
Ty i 6198 osób lubi to.

(and all that jazz)
User is offlineProfile CardPM
Go to the top of the page
+Quote Post
Gem
post 05.03.2006 11:39
Post #6 

Magik


Grupa: Prefekci
Postów: 749
Dołączył: 24.07.2005
Skąd: z oślizłego lochu >:]

Płeć: Kobieta



No widzisz, ja to mialam na geografii w gimnazjum jak nie wcześniej, a potem w liceum na chemii. Z resztą, sama mam wisiorek ametystowy tongue.gif, bardzo łatwo go rozpoznać i dlatego umieściłam go w ff. Jakby nie było, nie jest to błąd. CO innego jakbym napisała, że Granger od pierwszego wejrzenia wie co to za kamień i jakie ma właściwości.


--------------------
user posted image
User is offlineProfile CardPM
Go to the top of the page
+Quote Post
Gem
post 06.03.2006 17:27
Post #7 

Magik


Grupa: Prefekci
Postów: 749
Dołączył: 24.07.2005
Skąd: z oślizłego lochu >:]

Płeć: Kobieta



QUOTE
w poście avadakedavra za cholerę nie widzę różnicy poza przeniesieniem do następnej linijki fragmentu tekstu:

nop smile.gif..wiem.

Estiej...to na co czekasz biggrin.gif?!

Ja to tak pod wpływem weny jednym tchem napisałam, ale coś mało komentów i teraz 2 część wolniej idzie tongue.gif. Tym bardziej, że w założeniu miało to być lekkie zabawne opowiadanko. Chyba, że tylko mnie to śmieszy? :|


--------------------
user posted image
User is offlineProfile CardPM
Go to the top of the page
+Quote Post
Amania
post 07.03.2006 17:15
Post #8 

Kandydat na Maga


Grupa: Magiczni Forumowicze
Postów: 54
Dołączył: 06.03.2006




Po przeczytaniu tego opowiadania stwierdzam, że zapowiada się obiecująco. Piszesz ciekawie i wciągająco. Czekam z niecierpliwością na dalszą część. smile.gif
User is offlineProfile CardPM
Go to the top of the page
+Quote Post
Gem
post 26.03.2006 13:32
Post #9 

Magik


Grupa: Prefekci
Postów: 749
Dołączył: 24.07.2005
Skąd: z oślizłego lochu >:]

Płeć: Kobieta



Przepraszam wszystkich, bo obiecałam, że będzie to krótkie opowiadanko i w zasadzie już miałam je skończone, ale crying.gif ...SKASOWAŁO MI SIĘ!!!!!!!!!!!!!

Miałam formata i oczywiście nikt mnie nie zapytał czy mam coś na C... dry.gif

Jestem strasznie wściekła tym bardziej, że już prawie skończyłam, a tu klops. A najbardziej nie lubię pisać czegoś dwa razy. No cóż, postaram się dokończyć za tydzień, a obiecuję chociaż kolejną część dodać.
W ten weekend dostałam silnego kopniaka od weny i naskrobałam, aż 2 długaśne party do „Klątwy...”. Z tego względu, że ostatnio dość ostro cierpiałam na brak sarkastycznego humoru, odbiło się to trochę na ficu. Powinny być, a przynajmniej V rozdział, całkiem zabawne (zrobiłam się trochę wulgarna, więc fic też ucierpiał tongue.gif). Tak więc, zapraszam do czytania i na Boga komentowania! Nawet negatywnego, ale przynajmniej dry.gif .

"ave atque et vale" smile.gif


--------------------
user posted image
User is offlineProfile CardPM
Go to the top of the page
+Quote Post
Gem
post 09.04.2006 19:21
Post #10 

Magik


Grupa: Prefekci
Postów: 749
Dołączył: 24.07.2005
Skąd: z oślizłego lochu >:]

Płeć: Kobieta



Zaklęcie Cofniętej świadomości: część II

występują:

- Harry
- Hermiona
- Ron
- Lupin
- Snape
- Leksykon Klątw Carnoksięskich

- Czy...czy on nie żyje? - wydukał w końcu Ron po kilku minutach ciszy. Hermiona nadal wpatrywała się bezwiednie w profesora, jakby spodziewała się, że ten lada chwila rzuci się na nich z pazurami.
- Nie, chyba nie. – odparł Harry, ale jego słowa wcale nie brzmiały przekonująco. Snape nie poruszył się nawet o centymetr, od czasu, gdy wziął kamień do ręki. Harry pomyślał, że to wcale nie jest najgorsza rzecz jaka mogła się wydarzyć i nawet nie podejrzewał jak trafne było to spostrzeżenie.
- Co robisz Hermiono? - zapytał szeptem Harry, widząc jak Gryfonka podchodzi powoli do nieruchomego Snape’a.
- P... panie profesorze? Profesorze, czy pan mnie słyszy? – Żadnej reakcji.
- Halo! Dobrze się pan czuje?! – powtórzyła pytanie nieco głośniej machając dłonią tuż przed jego haczykowatym nosem. Ale i to nie przyniosło efektu.
- A może by go tak..- tutaj Ron wykonał sugestywne klaśnięcie dłońmi. Dziewczyna odwróciła się do nich z krytyczna miną.
- Zwariowałeś, a co będzie jak się nagle ocknie?! – skrytykowała go. – Poza tym, to nadal jest nasz nauczyciel. Nie możemy go tak po prostu... -
- Eeee...Herm...- zaczął Harry, ale nie dała mu dojść do słowa.
- ...nie mamy pewności, że...no co się tak gapicie!? O co chodzi?! – Chłopcy stali jak speryfikowani z otwartymi ustami, wpatrując się z przerażeniem w stojącego za nią, a właściwie już nie stojącego mistrza eliksirów. Hermiona powoli okręciła głowę i zamurowało ją. Snape siedział skulony za krzesłem kiwając się w tył i przód jak szaleniec. Jedną ręką oplótł się wpół, a drugą trzymał blisko ziemistej twarzy...ssąc kciuka.
- O MÓJ BOŻE...- wychrypiała Hermiona. Ron i Harry spojrzeli na siebie zszokowani i równocześnie wybuchneli śmiechem. Snape kwiknął z przerażenia i wpełzł pod stół. Wyglądał jak jeden z podopiecznych Szpitala Świętego Munga na oddziale psychiatrycznym. Hermiona najpierw chciała uciszyć chłopców, którzy właśnie opierali się o siebie nawzajem, żeby nie upaść, ale sama zaczęła histerycznie chichotać. Nie poprawiło to sytuacji, gdyż profesor wydawał się być coraz bardziej przerażony i cienkim głosikiem mamrotał coś, co przypominało „Chcę do mamusi...”
- Dobra...uspokójcie się już.- powiedziała Hermiona ocierając kąciki oczu. Uklękła na podłodze i zajrzała pod obrus. Tuż za nią pojawili się Ron i Harry.
- Zobaczcie na jego lewę dłoń, wciąż trzyma ametyst.– Wskazała palcem na zaciśnięte pięści Snape’a, które trzymał nad głową, leżąc plackiem na kamiennej podłodze.
- No, ale przynajmniej teraz wiemy, co ten ametyst robi. Pamiętacie chyba tą całą paplaninę Leksykonu. – mruknął rudzielec, po czym jego wyraz twarzy zaczął uderzająco przypominać Irytka.
– A to oznacza, że...- Ron zatarł chciwie ręce.- ...wydaje mu się, że jest dzieckiem i to dość małym, skoro jeszcze dłubie w nosie.- Skrzywili się obserwując jak nauczyciel zawzięcie drąży palcem wskazującym w lewej dziurce nosa, a potem wkłada go do buzi.
- Fuj! To jest obleśne!- obrzydziła się Hermiona, kiedy Snape zaczął wtykać palec do ucha.
- A czego się spodziewałaś? To przecież Ślizgon, jakby nie patrzeć!- zachichotał uradowany Ron.
- Nigdy nie wydawał mi się zbyt higieniczny.- dodał Harry. Przeszło mu nawet przez myśl, żeby trochę podręczyć profesora, skoro nareszcie miał nad nim przewagę i okazję do zemsty. Jednak szybko musiał zrezygnować z takiego pomysłu, w końcu taki stan rzeczy nie będzie trwał wiecznie. Chociaż wcale by się nie pogniewał, gdyby tak już zostało. Uśmiechnął się przebiegle do swoich myśli.
- Jak go teraz wyciągniemy? – zastanawiała się Hermiona. Ron prychnął pogardliwie.
- A po co go w ogóle wyciągać? Niech tam siedzi i zamiata kurze włosami...-
- Ron...! -
- Ciu-ciu.-
- O, a może mam mu jeszcze kaszki ugotować?! – krzyknął poirytowany rudzielec.
- Przestańcie obydwoje...- Harry próbował ich uspokoić, ale bezskutecznie.
-...on nie może tam siedzieć! To tylko dziecko...eee...a bynajmniej on tak uważa.-
- Ciu-ciu.-
- Oj, nie panikuj Hermiono! Nic mu się nie stanie... a szkoda.-
- Ale, on nie może...Och nie!!!- wrzasnęła patrząc jak Snape połyka fioletowy kamień. W całym tym zamieszaniu, nikt nie zwrócił uwagi na zachłanny wzrok Severusa wlepiony w ametyst. Cała trójka bezradnie patrzała na zadowoloną twarz profesora. Harry uderzył się otwarta dłonią w czoło i przejechał nią wzdłuż twarzy. Spojrzeli na siebie oczekując najgorszego.
- Ron, idź szybko po ten leksykon, a my postaramy się coś zrobić z... z profesorem.- poleciła Hermiona roztrzęsionym głosem i odprowadziła go wzrokiem aż do kuchennych drzwi.
- No dobrze, może zacznijmy od nowa.- pomyślała na głos i odchrząknęła. Dźgnęła lekko palcem Snape’a, żeby zwrócić jego uwagę (Właśnie był pochłonięty obgryzaniem paznokci i już mu się kończyły te u rąk, więc miał zamiar ściągnąć buty.)
- Ja jestem HERMIONA, a to jest HARRY. Nie bój się, nikt cię nie skrzywdzi.- powiedziała powoli i wyraźnie widząc, jak Snape łypie na nich wzrokiem zbitego psa. Podpełzł trochę bliżej i przysiadł w kucki. Harry nie mógł uwierzyć, że zmieścił się cały pod stołem, a w dodatku wyglądało to tak komicznie, że z trudem powstrzymywał się od śmiechu.
- H...Hełmiona, Hały. – powtórzył profesor sepleniąc jak czterolatek.
- Świetnie, dobry Snape...eeee, znaczy się dobrze.- pochwaliła go Hermiona tonem, jakim zwraca się do zwierzęcia poprawnie wykonującego sztuczkę.
- A teraz wyjdź stamtąd i chodź do cioci Hermionki.- powiedziała łagodnie wyciągając do niego rękę.
- Herm, nie rozkręcaj się tak.- skomentował Harry, na co dziewczyna odpowiedziała piorunującym spojrzeniem. Po kilku namowach udało im się wyciągnąć Snape’a spod stołu i posadzić na sofie w pokoju obok. Profesor zwinął się w kłębek i ku przerażeniu Gryfonów zaczął domagać się płaczliwym głosem rodziców. Hermiona starając się uspokoić profesora, musiała wziąć go na kolana. Zaproponowała Harry’emu, żeby pobawił się z nim w konika, na co Snape zareagował bardzo entuzjastycznie, w przeciwieństwie od Harry’ego.
- Zwariowałaś?! Nigdy! W życiu! – zaperzył się mierząc ją wzrokiem pełnym oburzenia i niedowierzania.
- Och, Harry proszę! On się tak ucieszy...- powiedziała przymilnym głosem. Harry pomyślał, że ten dziwaczny widok już go przyprawia o dreszcze, a co dopiero zabawa z w konika.
- Nie będę woził na plecach tego starego nietoperza!!- warknął, na co Snape znowu się rozpłakał. Sama scena wydawała się być niedorzeczna. Wysoki, ciemnowłosy mężczyzna w czarnych szatach z wygiętymi ustami w podkówkę, zanosił się histerycznym płaczem, tupiąc w bezsilnej złości nogami o podłogę.
- I widzisz co narobiłeś?! – skarciła go dziewczyna zatykając sobie uszy, podobnie jak przyjaciel. Podeszła szybko do zapłakanego profesora, by go pocieszyć. Snape pociągał nosem i Hermiona musiała podać mu chusteczkę.

- Patataj! Wio koniku! Wio...-
- Nie wierć się tak! Ehhh...kurde jaki on ciężki.- wysapał Harry biegając na około niewielkiego pomieszczenia z przyklejonym do pleców Severusem. Mistrz eliksirów chichocząc z zadowolenia, podskakiwał zmuszając go do szybszego biegu, gdy tylko Harry zwalniał. Na głowie miał kapelusz kowbojski, który zrobiła mu Hermiona z ostatniego numeru Proroka.
- To było sto razy gorsze niż skląti tylnowybuchowe Hagrida.- jęknął Harry rzucając się na fotel i wzbijając w powietrze tuman kurzu. Pomstował pod nosem Snape’a i samego siebie, za to że dał się wrobić w takie bagno. Wśród żałosnych pochlipywań mistrza eliksirów,(bo w końcu nie wytrzymał, kiedy zdziecinniały nauczyciel zaczął tarmosić go za włosy) Harry zastanawiał się ile jeszcze potrwa, zanim wreszcie pozbędą się tego bachora...to znaczy profesora i czy to w ogóle nastąpi. Jakby w odpowiedzi na to pytanie do salonu wpadł Ron cały czerwony na twarzy.
- A tobie co się stało? – zapytał Harry widząc nietęga minę rudzielca, który ze złością rzucił leksykonem o podłogę, mrucząc coś pod nosem. Nie był zdziwiony, gdy zobaczył opuchliznę na jego prawej dłoni.
- Brutal...- zaszeleścił Leksykon i z obrażony strzelił czerwoną zakładką jak biczem.
- Ron przypilnuj Sevusia, a ja postaram się coś znaleźć.- powiedziała Hermiona łapiąc za obitą w skórę książkę i nie zważając na jej protesty.
- Sevusia...?- skrzywił się Ron. – Niedługo zaczniesz go ubierać w różowe sukieneczki i podcierać tyłek.- westchnął ostentacyjnie. Hermiona zarumieniła się lekko, ale udawała, że nie usłyszała tego. Położyła Leksykon z powrotem na wypolerowany, drewniany stół.
- Posłuchaj, musisz nam pomóc.- zaczęła z powagą.
- Ha! Zaiste, wasze wątpliwej jakości mózgi nie są w stanie sprostać...-
- Przymknij się i otwórz jeszcze raz na tej stronie o ametyście, ale tym razem przeczytaj całość.- warknęła tracąc cierpliwość. Książka zaszeleściła gniewnie, ale posłusznie zaczęła przekładać kartki. Umiejscowiła zakładkę na jednym z rozdziałów i przemówiła suchym, lekko urażonym głosem.
- „Ametyst, jako jedna z odmian kwarcytów, jest dość popularnym i średnio cenionym kamieniem ozdobnym. W dziedzinie magii te półszlachetne kamienie używa się do rzucania uroków hipnotycznych oraz zaklęcia cofniętej świadomości... -
- To jest to!- zawołała Hermiona wstając z miejsca. – Przeczytaj resztę.- rozkazała książce, chodząc teraz dla odmiany po pokoju. Leksykon, nie był specjalnie zadowolony z tego powodu, ale ciągnął dalej.
- ...Działanie obejmuje jedynie podczas stałego kontaktu fizycznego. Sproszkowany i spożyty może służyć jako skuteczny środek przeczyszczający. W przypadku kontaktu dłuższego niż dwadzieścia cztery godziny, u obiektu, będącego pod wpływem zaklęcia, zachodzą zmiany nieodwracalne.”- Okładki zatrzasnęły się ze złością.
- Aha! Czyli jest jeszcze nadzieja!- ucieszył się Ron.- Jak go ukryjemy w tapczanie, to może znajdą go dopiero za kilka dni.- rozważał na głos. Hermiona krążyła w zamyśleniu. Harry obserwował przez chwilę bełkoczącego coś Snape’a i odwrócił wzrok, w momencie gdy nauczyciel zajął się puszczaniem bąbelków z śliny.
- Jeżeli mnie ktoś raczy zapytać o zdanie, radzę po prostu poczekać na...-
- Wieeeemy...- jęknął Ron.- Poza tym, nikt cię nie pyta o zdanie, ty wstrętna kupo papierzysk!- żachnął się Ron. Książka kłapnęła złowieszczo.
-...efekt jednej z WŁAŚCIWOŚCI.- dokończyła z satysfakcją. Gdyby miała usta, na pewno by się teraz uśmiechała mściwie, pomyślał Harry.
- Lepiej, jakbyś miała zaklęcie tworzące coś jadalnego, zgłodniałem po tym wszystkim.- mruknął Ron masując się po brzuchu.
- Co za los! Nigdy nie podejrzewałam, że moje bezcenne informacje będą potraktowane jak przepis na rosół z kurczaka.- odparł wolumin i klapnął demonstracyjnie o blat stołu.
- Cholera! Przeklęty stary nietoperz!- syknął Harry uderzając pięścią w oparcie fotela. - I co? Mamy tak po prostu czekać, aż mu się zachce...no wiecie co!-
Leksykon drgnął wyraźnie uradowany frustracją Gryfonów.
- A co innego nam pozostaje?- odezwała się w końcu Hermiona.
- Auć...-
- Gorzej jak ktoś z Zakonu się tu zjawi. Snape mówił, że Dumbledore posłał go po coś.-
- Auć...-
- Racja! Miał ze sobą butelkę z jakimś zielonym paskudztwem. Założę się, że pilna sprawa. - zauważył słusznie Harry.
- Tak, odłożyłam to w kuchni...Ron, co ty wyprawiasz?-
- Szczypię Snape’a.- odparł pochłonięty dręczeniem profesora.- To jedyna taka okazja w moim życiu, nie wybaczyłbym sobie jakbym ją przepuścił.- dodał w dalszym ciągu podszczypując go w ramię, co omal znowu nie doprowadziło do wybuchu płaczu. Właśnie zastanawiał się, czy jego oleiste włosy zdołałby się zapalić, gdy nagle usłyszeli donośny trzask dochodzący z kuchni.
- O nie! Tylko nie to!- jęknął Harry i wszyscy poderwali się na równe nogi.
- Szybko! Musimy go schować! – Ron pociągnął za fraki Snape’a i zaczął bezceremonialnie wciskać go do szafki.
- Ron! Przestań, nie zmieści się.- Hermiona otworzyła skrzynię, ale Snape wrzasnął i czmychnął w popłochu do drzwi.
- Niee...zatrzymaj go Harry- sapnęła starając się mówić jak najciszej. Rzucili się na niego i w ostatniej chwili udało im się zaciągnąć go za komodę. Drzwi otworzyły się powoli i stanął w nich Lupin. Rozejrzał się i przywitał trojkę przyjaciół promiennym uśmiechem.
- Jak idzie sprzątanie? Słuchajcie, nie było tu przypadkiem Severusa?- zapytał, z niepokojem przyglądając się stojącym nienaturalnie ciasno Gryfonom szczerzącym do niego zęby.
- Świetnie, naprawdę świetnie.- odparła Hermiona zdawkowym tonem.- Profesor Snape był już...yyyy, ale sobie poszedł. Tak, właśnie tak! Prawda?- zwróciła się do chłopców, którzy pokiwali energicznie głowami. Lupin zmrużył oczy, jakby podejrzewając coś, ale odparł tylko.
- Ach, szukam go, bo już trzy godziny temu miał dostarczyć nam coś w nie cierpiącej zwłoki sprawie i ...-
- Siusiu chce mi się!- zawołał żałosny, dziwnie zniekształcony, męski głos.
- Słucham?- Lupin zamrugał. Trójka przyjaciół wyprostowała się nagle, a Hermiona kopnęła w komodę, która zajęczała cicho.
- Yyyy...nie zdążyłem iść do toalety...tak, dopiero zeszliśmy na dół.- odpowiedział Harry czerwieniąc się jak burak.
- A chce mi się, oj jak bardzo mi się chce.- udawał przestępując z nogi na nogę. Lupin zatrzymał się w progu i spojrzał ze zdziwieniem na chłopca.
- Harry, jak tak bardzo musisz, to idź. Nikt cię nie trzyma, chyba.- ostatnie słowo wypowiedział już z mniejszym przekonaniem.
- Tak, idź Harry i nie zapomnij spuścić wody, bo...bo ostatnio kibel się zapchał i musiałam go wyciskać...to znaczy odetkać!- zaproponowała Hermiona, prawie krzycząc, żeby zagłuszyć popiskiwania Snape’a. Lupin wyglądał jakby zobaczył samego Salazara Slytherina.
- Na Merlina, chyba nie popijaliście Ognistej Whisky. – mruknął drapiąc się po brodzie. Wszyscy pokręcili zgodnie głowami.
- A Snape nie powiedział wam gdzie idzie?- ciągnął Remus. Hermiona prawie wpadła w panikę, gdy Snape usiłował wyjść zza komody. Zaczęła stepować, żeby niepostrzeżenie ukryć wychylająca się głowę mistrza eliksirów. Lupin spojrzał na nią zdumiony.
- Hermiono nic ci nie jest? Tu jest druga toaleta jakbyś chciała...-
- Nie-e...wszyst-ko...dobrze...rogdzeeeeewam się!- wysapała między dzikimi podskokami. Zdesperowany Harry pociągnął byłego profesora OPCM za rękaw w momencie, gdy głowa Sape’a znalazła się ponad meblem i zerkała teraz czarnymi oczyma na wygibasy Hermiony.
- Minister Magii... i Puszek Okruszek!– wrzasnął desperacko Harry pierwsze, co przyszło mu na myśl i wskazał palcem w pusty kominek odciągając wzrok Lupina od gramolącego się po podłodze nauczyciela eliksirów.
- Co?! -
- Ach, musiało mi się wydawać.-
- Co jest z wami? Może to przemęczenie. Taki upalny dzień i w ogóle. - powiedział Lupin z troską w głosie. Harry pokiwał głową i czując, że sytuacja jest już w miarę stabilna, wyprowadził Remusa, który wyglądał na kompletnie zbitego z tropu, ale nie pytał już o nic, kiedy Ron zaczął głośno wyśpiewywać „Kolorowe kredki”.
- Ufff...- Hermiona osunęła się na podłogę obok Rona, zaraz po tym jak Lupin zniknął w kominku.
- Myślisz, że coś zauważył?- zapytał chłopak tonem, który sugeruje, że właśnie zrobili z siebie idiotów.
- Nie, ale mało brakowało.- odparła oddychając wciąż głęboko po szalonych pląsach.
- Siku...- ziemista twarz Snape’a pojawiła się nagle między nimi i błagalnym wzrokiem wodziła po Gryfonach.
- Ron...ja nie wiem czy on sobie poradzi. Ale ja nie mogę.- powiedziała Hermiona z prośbą w głosie.
- Może użyczyć ci jakiegoś zaklęcia odkażającego? – zapytał z przesadną uprzejmością Leksykon Klątw Czarodziejskich.

CDN

Ten post był edytowany przez Gem: 09.04.2006 21:50


--------------------
user posted image
User is offlineProfile CardPM
Go to the top of the page
+Quote Post
wnenkowa
post 10.04.2006 02:38
Post #11 

Tłuczek


Grupa: Magiczni Forumowicze
Postów: 26
Dołączył: 13.11.2005




O MATKO!!!
Buahahhahahahahahbuahahahahabuahahahahahaha!!!!! biggrin.gif
Nie mogę! Poprostu... to jest tak pozytywnie porąbane że... laugh.gif
Napiszę coś bardziej kąkretnego jak sie uspokoję

QUOTE
Nie poprawiło to sytuacji, gdyż profesor wydawał się być coraz bardziej przerażony i cienkim głosikiem mamrotał coś, co przypominało „Chcę do mamusi...”


Boskie! Albo to:

QUOTE
Ja jestem HERMIONA, a to jest HARRY. Nie bój się, nikt cię nie skrzywdzi.- powiedziała powoli i wyraźnie widząc, jak Snape łypie na nich wzrokiem zbitego psa. Podpełzł trochę bliżej i przysiadł w kucki. Harry nie mógł uwierzyć, że zmieścił się cały pod stołem, a w dodatku wyglądało to tak komicznie, że z trudem powstrzymywał się od śmiechu.
- H...Hełmiona, Hały. – powtórzył profesor sepleniąc jak czterolatek.


Umre ze śmiechu i to nie będzie moja wina!

QUOTE
- Patataj! Wio koniku! Wio...-
- Nie wierć się tak! Ehhh...kurde jaki on ciężki.- wysapał Harry biegając na około niewielkiego pomieszczenia z przyklejonym do pleców Severusem. Mistrz eliksirów chichocząc z zadowolenia, podskakiwał zmuszając go do szybszego biegu, gdy tylko Harry zwalniał. Na głowie miał kapelusz kowbojski, który zrobiła mu Hermiona z ostatniego numeru Proroka.


Bosssze! Już to widze! Snape na konika u Harry'ego! laugh.gif
Buahahahahahahabuahahahaha!!!

Zę to kosmiczne jest to mało powiedziane!

Uhhh...Pozdrawiam:)
User is offlineProfile CardPM
Go to the top of the page
+Quote Post
Gem
post 13.04.2006 22:54
Post #12 

Magik


Grupa: Prefekci
Postów: 749
Dołączył: 24.07.2005
Skąd: z oślizłego lochu >:]

Płeć: Kobieta



A oto kolejna, a zarazem przedostatnia porcja mojego chorego humoru wink2.gif...



Zaklęcie Cofniętej Świadomości III

Występują:
- Harry
- Ron
- Hermiona
- Snape
- Leksykon Klatw Carnoksięskich
- Portret Pani Black


Snape siedział na dywanie ze skrzyżowanymi nogami, a jego blade, pokryte mchem łydki (o zgrozo!) wyłaziły mu spod szaty. Miętosił zawzięcie kłębek zwiniętego materiału.
- Ron, naprawdę musiałeś to zrobić?- zapytała z wyrzutem Hermiona i popatrzyła na przyjaciela koso z rękoma na biodrach.
- Niezły pomysł, co nie!- zawołał uradowany chłopak, patrząc jak nauczyciel rozwija starą, zużyta skarpetę.
- Lepiej oddaj ją Stworkowi, zanim się zorientuje. A co jak ON weźmie to do buzi? - powiedziała stanowczo. Harry kaszlnął, aby ukryć rozbawienie. Razem z Ronem wpadli na ten pomysł, kiedy Hermiona poprosiła ich o przyniesienie czegoś, czym mógłby się zająć profesor.
- No właśnie mam taką nadzieję.- odparł Ron. Harry domyślał się, że chodziło mu o to drugie. Od czasu szalonej jazdy Snape’a, wolał się nie odzywać w obawie, iż znowu dostanie mu się przypilnowanie niesfornego Severusa.
- Nędznicy! Zamiast prasować leniwe kartki (siedzieć na tyłkach), winniście szukać anty zaklęcia! – odezwał się głos Leksykonu z szuflady na bieliznę. Hermiona była bardzo tolerancyjna, do póki książka nie zaczęła wygłaszać głośnych uwag na temat ich edukacji. A tego Hermiona znieść nie mogła. Owszem, nie znała się aż tak dobrze na czarnej magii i w gruncie rzeczy nie zamierzała, ale to nie był powód, żeby nazywać ją zaropiałym strupem. Zignorowali książkę.
- Ile jeszcze to potrwa...- jęknął rudzielec bujając się na tylnych nogach krzesła. Co prawda od godziny nic się nie działo, a czas płynął nieubłaganie. Harry z przestrachem pomyślał co będzie, jak znowu zjawi się ktoś z zakonu, albo jeszcze gorzej, cały zakon. Snape wepchnął w zaślinione usta musztardowo-żółtą skarpetę.
- Może...może ma problemy z trawieniem.- podjęła Hermiona.
- Na Merlina! Nawet nie chcę o tym myśleć!- powiedział z obrzydzeniem Ron i wzdrygnął się jakby go ktoś poraził prądem.
- Albo ma hemoroidy...słyszałam, że stres źle wpływa na układ trawienny...-
- Ochyyyyda!-
- Ale przecież połknął cały kamień! Leksykon powiedział, że wystarczy szczypta, a efekty są...hmmm, jakby to ująć...oszałamiające!- dodał Harry i ukradkiem posłał mściwy uśmiech Snape’owi, który właśnie żuł piętkę. Hermiona spojrzała na niego z politowaniem, a potem odwróciła wzrok na Severusa.
- Chyba jest głodny. Pójdę do kuchni i zrobię mu kaszki.- rzuciła i pognała do kuchni. Harry i Ron wymienili porozumiewawcze spojrzenia. Nagle w drzwiach pojawiła się jeszcze głowa Gryfonki.
- Tylko nie chcę słyszeć, że znowu mu dokuczacie! Pamiętajcie, że nie mamy pewności czy on to zapamięta!- zagroziła i znikła z powrotem w kuchni.
- Nie ma sprawy...- mruknął Ron
- Nic nie usłyszysz.- dokończył Harry i obaj ryknęli śmiechem, ale szybko się opanowali, żeby nie wzbudzać podejrzeń. Ron usiadł naprzeciwko Snape’a, który wydawał się lekko zaniepokojony, gdyż wymemłana skarpeta wypadła mu z otwartych ust. Znieruchomiał i z przestrachem strzelał oczami po całym pokoju, jakby w poszukiwaniu pomocy.
- Wyrwiemy mu parę włosów, Harry? – zagadnął uradowany Ron.
- Parę, tylko? A może by tak od razu cały skalp!- zarechotał Harry.
- Nie! Mam pomysł! Zgolimy mu brwi!-
- Eee tam! Jak przyjdzie do siebie, jednym zaklęciem je przywróci.-
- No... ale liczy się efekt, czyż nie?- Rudzielec zatrzepotał rzęsami na co profesor kwiknął bezradnie i jakby skulił się w sobie.
- Wiem! To go zabije...umyjemy mu włosy!- zaproponował Harry i znowu zakryli usta, aby zdławić śmiech. Snape nie bardzo rozumiał o co im chodzi, gdyż znowu zaczął badać zawartość swojego haczykowatego nosa, tym razem serdecznym palcem (paznokieć wskazującego, był już zbyt obgryziony). Chłopcy rozważali jeszcze po cichu kolejne możliwości, ale ostatecznie uznali, że najlepiej będzie dać mu zaschnięte łajno Hipogryfa.
- ...i wszyscy będą szczęśliwi. I my cali i Snape syty. Nikt nawet się nie skapnie.- Harry słuchając Rona, omal nie udusił się ze śmiechu. Zastanawiał się jakby to przyjął mistrz eliksirów, gdyby nagle odzyskał świadomość. Wtem, do pokoju wkroczyła Hermiona niosąc parującą miskę żółtawych klusek.
- Er...Hermiono? Co to właściwie ma być?- zapytał Harry drapiąc się po głowie. Pamiętał jeszcze z Privat Drive 4, jak ciotka Petunia gotowała małemu Dudley’owi kaszkę manną, ale nie przypominał sobie, żeby zupka miała musztardowy kolor i kołysała się leniwie, produkując przy tym mętne bąbelki.
- Kaszka! Może nie jestem najlepszą kucharką, ale przynajmniej się starałam!- zaperzyła się i trzasnęła łyżką w zupę tak mocno, że część zawartości rozchlapała się wokół naczynia. Harry wzruszył ramionami i przeszło mu przez myśl, że po Stworkowej skarpecie, już żadne frykasy nie powinny robić wrażenia na nauczycielu.
- Hermiono! Niepotrzebnie się trudziłaś! Możemy mu przynieść trochę słodyczy z miodowego królestwa, które ostatnio kupiliśmy.- powiedział beztrosko Ron i machnął w stronę niezidentyfikowanej potrawki.
- Papu!- zawołał nagle uradowany Snape widocznie rozumiejąc słowo „słodycze”, a jego oczy zalśniły z pożądania do wyrobów cukierniczych. Gryfonka zmrużyła oczy, jakby podejrzewając, iż pod tym dziwnie uczynnym zachowaniem chłopaka kryje się coś innego. W ostateczności zgodziła się, ponieważ resztka kaszki właśnie wypełzła z miski i potruchtała pod tapczan.
- Tylko nie bierz Fasolek Wszystkich Smaków...- krzyknęła za oddalającym się rudzielcem.
- To będzie coś znacznie lepszego...- powiedział cicho do siebie Harry i wrócił zadowolony na fotel. Hermiona przez cały czas klęczała przy Severusie pilnując, żeby znowu nie wkładał do buzi wszystkiego, co się porusza, a zwłaszcza kiedy są to jej własne sznurówki. Omal nie załamała się, gdy z zamkniętych ust profesora wystawała mała nóżka bachantki podrygując jeszcze w konwulsjach.
- Och! Zostaw to już!- warknęła na mistrza eliksirów, który teraz zawzięcie starał się wydobyć spod mebla ukrywającą się tam kaszkę. Odciągnęła go raz, potem drugi, ale wciąż wczołgiwał się między komodę chciwie wyciągając paluchy po zdobycz. W końcu zdenerwowana dziewczyna zaciągnęła nauczyciela na środek okrągłego dywanu i dała mu porządnego klapsa. Snape chyba najpierw nie wiedział jak zareagować. Harry ożywił się i z lubością obserwował narastającą rozpacz profesora. Jego czarne oczy zaszkliły się od łez, pociągnął nosem i...to trwało zaledwie kilka sekund, ale Harry’emu wydawało się, że jego reakcje są spowolnione, a uczucia zbierają się w nim jak ciemne chmury sunące ociężale po niebie, dźwigając swój deszczowy ładunek i czekając tylko na odpowiednią okazję, aby się go pozbyć. Klatka po klatce Harry w osłupieniu obserwował jak usta Snape’a wyginają się w podkówkę, na czole pojawia się pionowa bruzda, a broda zaczyna drgać niebezpiecznie. Nagle z jego gardła wydobył się żałosny jęk, jakby dźwięk syreny, a potem strumień łez polał się po jego ziemistych policzkach i zawył przeraźliwie. Hermiona wpadła w panikę starając się go uspokoić, bo rozbeczał się już na dobre. Harry zatykał uszy i z frustracją wcisnął się głębiej w fotel, ale to nie pomogło. Zawodzenie Snape’a musiało najwyraźniej obudzić nawet portret pani Black, gdyż doszedł ich jej pełen wyzwisk, wzburzony głos z przedpokoju.
- Zakały! Jeszcze zawlekli tu wstrętne bachory! Plugawe szlamy!! Parszywe gnidy...!-
- Hermono- Harry starał się przekrzyczeć hałas.- jak on się zaraz nie zamknie to zwariuję!- Ku jego zdziwieniu Hermiona skrzywiła się i odpowiedziała.
- Ja też!- Nagle w drzwiach pojawił się znowu Ron. Obrzucił Snape’a nienawistnym spojrzeniem i przycisnął mocniej palce do uszu.
- Niech ten przeklęty bachor się zamknie!! Czego on znowu ryczy?- fuknął poirytowany. Trzymał w jednej ręce mały woreczek, którego zawartość kiwała się na wszystkie strony. Hermiona już chciała cos powiedzieć, gdy nagle Harry przypomniał sobie, po co wysłali go na górę.
- Ron! Szybko daj mu to...co przyniosłeś!- zawołał Harry. Ron otrząsnął się, podbiegł do zapłakanego profesora i pośpiesznie otworzył pakunek.
- Zooobacz. Jak Snejpuś chce ciasteczko, to musi być grzeczny.- Poskutkowało, bo mistrz eliksirów jak na zawołanie uspokoił się i rozpromienił. Już sięgał po smakołyk, a Ron zachęcająco potrząsnął woreczkiem, ale Hermiona złapała go za rękę.
- Co to jest?- zapytała i zaraz otrzymała niemą odpowiedź, bo rudzielec z szerokim uśmiechem podsunął jej odchody Hipogryfa pod nos. Gryfonka zmarszczyła nos.
- Ty chyba nie zamierzasz mu tego dać!?- zapytała z niedowierzaniem.
- Wprost przeciwnie, a po co bym je przynosił?- odparł zdawkowo.
- Nie ma mowy! Nie możesz tego zrobić!-
- Dlaczego nie? Zjadłby nawet podeszwy laczków Filcha, jakbym mu dał w pazłotku.- wtrącił Harry, a jego usta rozciągnęły się, gdy to sobie wyobraził.
- Ale nie możemy...- Hermiona rozpaczliwie próbowała im to wyperswadować.
- Daj spokój! Zobacz i tak już za późno.- powiedział Harry z zachwytem oglądając nurkującą w woreczku dłoń profesora.
- No... dlaczego by nie. W końcu wyrządził nam tyle złego...- zaczęła dziewczyna, a Gryfoni zachichotali z podniecenia.
- ...ale za to, zrobisz coś o co cię poproszę! Zgoda?-
- Jasne, jasne...- wydusił z siebie trzęsąc się ze śmiechu. Snape z rozmarzoną miną pochrupywał okrągłe i płaskie guano, niczym sucharki.
- Doooobre jedzonko...Snape’uś chce jeszcze!- zażądał i cała trójka wybuchła niepohamowanym śmiechem. Hermiona zataczała się jak pijana, a Harry spadł z fotela, omal nie roztrzaskując okularów, podczas gdy Ron trzęsąc się podał nauczycielowi resztę przekąski.
- Cóż się tam kotłujecie miernoty!- dobiegł ich stłumiony glos Leksykonu. W przypływie dobrego humoru i oczywiście ogromnej radości, Harry odsunął szufladę, aby wypuścić książkę. To był błąd. Leksykon wystrzelił z głośnym okrzykiem „kamikadzeee!” tak nagle, że biedny chłopak nawet nie zdążył powiedzieć „gównojad”, a okładki z głuchym klapnięciem zatrzasnęły się na jego twarzy. Krzyknął z zaskoczenia i stracił równowagę padając między kolana Snape’a. (Harry o tym nie wiedział, ale miał tak wspaniałomyślnych przyjaciół, że postanowili wziąć ten ciężar na własne barki i nigdy mu o tym nie powiedzieli.) Ten z oburzeniem popatrzał na impertynenta i zasłonił pakunek z „przysmakami”.
- Moje! Nie oddam!- zaperzył się i chciwie oblizał paluchy. Ron i Hermiona na ten widok wpadli w jeszcze większy szloch, ale Harry z zatrzaśniętym Leksykonem na twarzy czołgał się po pokoju, szukając po omacku jakiegoś oparcia. Całe to zamieszanie po raz kolejny obudziło panią Black i usłyszeli z korytarza jej skrzeczący głos.
- Hańba!! Hańba wam szelmy i prostaki...!- W końcu Harry chwycił za pierwszy napotkany przedmiot, którym okazał się być posrebrzany świecznik i trzasnął nim w skórzaną okładkę. Książka zajęczała, ledwo dosłyszalna wśród histerycznego śmiechu Gryfonów, wrzasków pani Black i mamroczącego Snape’a. Odpadła od głowy chłopaka i z głuchym tąpnięciem plasnęła na podłogę. Zgięła się w harmonijkę i rozprostowała.
- Mój pergamin został splugawiony...- zajęczała i podpełzła na bok, lecz Harry zagrodził jej drogę butem i wrzasnął wściekły masując sobie policzki.
- Ty parszywy gniocie!-
- O przepraszam, byłam bestsellerem od roku 1446 aż do 1532!- oburzyła się i nastroszyła gniewnie kartki.
- Nic mnie to nie obchodzi! W tym roku dostaniesz gorące, honorowe miejsce w kominku!- krzyknął postępując ku przerażonemu woluminowi, który odskoczył natychmiast w przeciwną stronę.
- Na pomoc! Ten łotr chce mnie sponiewierać! – wydzierała się książka, ale Harry ze złością przytrzasnął ją krzesłem i już miał pochwycić z zamiarem wrzucenia w płomienie, gdy poczuł na ramieniu dłoń Hermiony. Odwrócił się powoli ze zmarszczonym czołem i zobaczył jej szeroko otwarte oczy. Nie zauważył nawet, kiedy zrobiło się tak cicho.
- Harry, przepraszam, że ci przerywam...nie, nie chodzi o to, że niszczysz cenny okaz, który właściwie jest białym krukiem, ale o TO.- powiedziała dosadnie i wskazała na kulącą się w kącie sylwetkę czarodzieja. Snape siedział z bardzo dziwnym wyrazem twarzy, bardzo skupionym.
- To już? – zapytał Harry jak ktoś, kto widzi ciężarną kobietę mającą z moment urodzić. Hermiona w milczeniu pokiwała głową. Harry spojrzał na Rona, który właśnie podnosił się z ziemi i ocierał sobie łzy szczęści z twarzy.
- Harry, pamiętasz jak mi coś obiecałeś...-
- O nie!!! Nigdy w życiu!!! Przenigdy!!!- krzyknął przeczuwając co chciała powiedzieć. Cofnął się o krok i zwrócił swój wzrok na przyjaciela w poszukiwaniu poparcia. Ron wyglądał na zmieszanego. Spuścił głowę i zaczął uporczywie wykręcać sobie rękawy.
- No...wiesz, w zasadzie Hermiona ma rację. W końcu, to ty przyniosłeś ten kamień.- wyrzucił z siebie, jakby chciał się jak najszybciej pozbyć tych słów. Harry poczuł, że odpływa mu krew z twarzy, ale policzki nadal mu płonęły może ze zgrozy, a może przez skórzane okładki.



CDN


--------------------
user posted image
User is offlineProfile CardPM
Go to the top of the page
+Quote Post
Avadakedaver
post 13.04.2006 22:56
Post #13 

MASTER CIP


Grupa: czysta krew..
Postów: 7397
Dołączył: 02.02.2006
Skąd: Nadsiusiakowo

Płeć: włóczykij



Super. Niektóre fragmenty typowo w stylu Rowling, zwłaszcza te delikatne zbarwienia humorystyczne.
Czekam na dalszą część i już podejrzewam jak się to skończy...


--------------------
i'm busy: saving the universe

W internecie jestem jak ninja - to przez rosyjskie porno.
Ty i 6198 osób lubi to.

(and all that jazz)
User is offlineProfile CardPM
Go to the top of the page
+Quote Post
Amania
post 14.04.2006 09:33
Post #14 

Kandydat na Maga


Grupa: Magiczni Forumowicze
Postów: 54
Dołączył: 06.03.2006




Ale się uśmiałam tongue.gif
Naprawdę, podobało mi się.
Tylko szkoda, że tak długo trza czekać...
User is offlineProfile CardPM
Go to the top of the page
+Quote Post
Gem
post 17.04.2006 02:12
Post #15 

Magik


Grupa: Prefekci
Postów: 749
Dołączył: 24.07.2005
Skąd: z oślizłego lochu >:]

Płeć: Kobieta



Wszystko co dobre, musi się kiedyś skończyć. Tak więc, trzymajcie się mocno siedzenia, bo kolej na kolejną i ostatnią część opowiadania! Osoby o słabym zdrowiu psychicznym, proszone o wypicie pół szklanki wina, albo dwa kieliszki Bolsa. Proszę o konstruktywne komenty i życzę miłego czytania wink2.gif.


Zaklęcie Cofniętej Świadomości IV



Harry czuł, że za chwilę wpadnie w panikę, albo gorzej; do kibla z rolka papieru i Snape’m. Oszacował prędko sytuację i stwierdził, że ucieczka nie jest najlepszym pomysł. Niestety czas nie znał litości, a zwłaszcza reakcje fizjologiczne (Przeważnie dopadają nas w najgorszych momentach życia. Zadziwiające, nieprawdaż?) wspomagane magicznymi właściwościami ametystu. Snape zrobił się już purpurowy na twarzy i wygięty mocno w tył, biegał po pokoju zaciskając siłą pośladki.
- Harry, zrób coś szybko! – załkała Hermiona wodząc wzrokiem za nauczycielem.
- Ale co?! – Harry postanowił, że nie będzie udawał opanowanego i po prostu wpadł w panikę. Trzask! Z komody spadł biały, zdobiony w kiczowaty, kwiecisty wzorek wazon.
- Zaraz wybuchnie! – ostrzegł ich Ron chowając się za sofą. Wszyscy zwrócili wzrok na profesora, z którym ewidentnie działo się coś niedobrego. Stanął okrakiem na środku pomieszczenia i dyszał ciężko. Jego rozbiegany wzrok wydawał się wołać o pomoc, albo przynajmniej nocnik.
- O nie, już za późno. – zajęczał Harry i z trwogą oczekiwał najgorszego. Gryfoni przycisnęli się do siebie, jakby na ich oczach ktoś rozbrajał bombę w rękawicach bokserskich. Pooof!!! Dźwięk tak głośny, jakby wzmocniony magicznym megafonem rozdarł ich uszy. Ich włosy i ubrania zatrzepotały, jak podczas wichury. Wszystko, co leżało wówczas na stole, zostało zdmuchnięte z taką siłą, że roztrzaskało się na przeciwległej ścianie.
- ...plasiam.- Snape znowu się zaczerwienił na twarzy, ale tym razem ze wstydu. Trójka przyjaciół stała jak wryta. Spojrzeli po sobie oniemieli, a potem gwałtownie zaczęli się dusić i popędzili wzorując się na małym stadku oszalałych Hipogryfów w stronę okna.
- Otwórzcie je natychmiast! – domagała się Hermiona. Zielona na twarzy wachlowała sobie ręką, ale najwyraźniej wcale jej to nie pomogło, gdyż zanim chłopcy skończyli szarpać się z oknem, dziewczyna leżała nieprzytomna na podłodze.
- Powieeeeetrza... – jęknął Ron i wychylił się na zewnątrz do połowy.
- Pomóż mi lepiej z Hermioną, chyba nie czuje się najlepiej. – zauważył Harry. Wspomniana, gramoliła się niezdarnie do źródła życia (otwarte okno) z wyrazem twarzy, który sugerował, że jej organizm postanowił stanowczo zaprotestować. Wychyliła się za parapet i przy akompaniamencie spazmatycznych odgłosów, zwróciła naturze co do niej zależało. Oczywiście, całkiem odmiennego zdania, był mugol przechodzący tamtędy, przed którego stopami chlusnęła barwna mieszanka obryzgując jego nowe buty.
- O matko...co on żarł!? – sapnęła Gryfonka.
- Jakbyś nie wiedziała... – odparł Harry podtrzymując ją, aby znów nie upadła. Rudzielec najwyraźniej odzyskując humor po tym traumatycznym przeżyciu, zachichotał.
- Co za siła uderzenia! Fred i George mogliby to opatentować i sprzedawać jako nowy produkt do bombonierki! -
- Albo zamiast broni nuklearnej. – sprostował Harry.
Kiedy powietrze już wróciło do stanu używalności, Hermiona wciąż leżała (tym razem na sofie) z obolałymi wnętrznościami. Harry nie bardzo wiedział co począć ze Snape’m, więc po prostu dał mu przepychaczkę (Chodzi o to takie gumowe na drewnianym kijku. To chyba tak się nazywa?) do zlewów oraz drucianą szczotkę do butelek.
- Już ósma. – Ron trzymał staromodny budzik i potrząsnął nim, aby sprawdzić, czy w ogóle chodzi.
– Jak to możliwe, że jeszcze nie rozniosło mu siedzenia?! - powiedział marszcząc swoje rude brwi. Harry westchnął i z obojętnością oglądał Snape’a gryzącego gumową część urządzenia do odtykania zapchanych rur.
- Nie mam pojęcia. Ale swoją droga, to trochę dziwne. Skoro kamień ma tak...tak mocne działanie, to dlaczego wciąż nic się nie stało...ooooczywiście, pomijając eksplozję.- dodał prędko widząc znaczące spojrzenie przyjaciela.
- A jakby mu tak pomóc? Znaczy się, dać mu coś co przyśpieszy...efekt – zaproponował ożywiając się nagle.
– Widziałem „Kreta” koło wanny w łazience. Szklaneczka powinna załatwić sprawę. -
- Nie żartuj. Wypali mu bebechy. Nie, lepiej już nic mu nie dawać do jedzenia, ani picia. Nie przeżyję kolejnego wstrząsu.- odparł Harry bezmyślnie wpatrując się gaworzącego profesora.
- No, aż dziw, że mu dupa nie odpadła. Założę się, że w całej Anglii było słychać. Huk był taki, że zwykły mugol to pewnie pomyślał, że jakieś trzęsienie ziemi, albo coś. - stwierdził Ron i z rozmarzeniem wpatrywał się w ciemniejące niebo za oknami. Hermiona jęknęła przez sen. Harry pomyślał, że tak gęsta atmosfera nie wpłynęła na nią zbyt dobrze. Wszyscy byli zmęczeni, a ciągłe napięcie powodowało, iż za każdym razem, kiedy usłyszeli nawet najcichszy szmer, podrywali się nasłuch..ąc, by w razie czego jak najszybciej ukryć profesora. Harry był sfrustrowany dziwaczną sytuacją, a całą sprawę pogarszała świadomość, że to właśnie on będzie musiał iść z mistrzem eliksirów w „piekielna otchłań” jak ją sobie nazwał, gdy zajdzie taka potrzeba. Z nieukrywanym obrzydzeniem wpatrywał się w dorosłego mężczyznę, którego nienawidził z całego serca. Jego czarne, przetłuszczone włosy znajdowały się w kompletnym nieładzie, a wcześniej aksamitnie czarną szatę, pokrywały teraz smugi kurzu i ogólnie wyglądała jak wyciągnięta psu z gardła. Na dodatek, Harry uświadomił sobie, że profesor będąc w ich władzy nie doznał w zasadzie większych krzywd, a przynajmniej tych, które sobie sam wymarzył. Oczywiście zdawał sobie sprawę, iż zbytnie nadwerężenie chwilowej władzy może mieć niewesołe skutki, ale w chwili obecnej miał ogromny problem z powstrzymywaniem się od uruchomienia inwencji twórczej. W połączeniu z Ronem dałoby to znakomite rezultaty.
- Choć tu ty stary, tłusty, przerośnięty nietoperzu. Gdzie leziesz?! – warknął Ron, gdy Snape raczkował w stronę kuchennych drzwi.
- Toperz... – powtórzył piskliwie nauczyciel. Obrócił się w ich stronę i bezczelnie wywalił język.
- Osz ty mendo jedna... – obruszył się rudzielec i zerwał z miejsca. Na jego twarzy pojawił się grymas złości. Snape kwiknął i z drucianą szczotką w ręku potruchtał do Gryfonki niezgrabnie zadzierając szatę. Jego blade, pokryte siecią niebieskich żyłek łydki, mignęły w słabym świetle.
- Miemiona ratuuuuj! – zapiszczał kuląc się jak spłoszone zwierzę u jej stóp. Hermiona jeszcze nie odzyskała przytomności, więc mimo gwałtownych prób przywołania jej do rzeczywistości, musiał szybko zeskoczyć na podłogę. Pełznąc na czworaka wcisnął się w kąt i zakrył rozczapierzonymi dłońmi twarz. Harry nigdy tego nie zauważał, ale teraz miał okazję przyjrzeć się naprawdę z bliska Snape’owi. Mężczyzna pod szatą skrywał jedynie skórę i kości, był tak przeraźliwie chudy i żylasty, że Harry był co najmniej pewny, iż żaden, nawet piekielnie wygłodniały ogromny pająk by go nie tknął. Patrząc jak usilnie starał się przylgnąć do ściany, miał wrażenie, że nauczyciel za chwilę wciśnie się w kilkucentymetrową przerwę między ścianą, a szafą. Ron zarechotał dziko i zwrócił się do Harry’ego.
- Ty, zobacz! On myśli, że nabiorę się na ten głupi numer. – Profesor trząsł się jak galareta i właśnie obawy Harry’ego zaczynały się sprawdzać.
- Szczerze, to już wolałem go, jak był złośliwym padalcem. Poczekaj, mam pomysł! – zawołał czarnowłosy chłopak i podszedł do nich.
- Puk, puk. – powiedział powstrzymując się od śmiechu.
- Kto tam? – odpowiedział zgodnie z regułami zabawy Snape wytrzeszczając zza palców oczy.
- Dementor. -
- Detentor? A po cio? -
- Pożyczyć szklankę cukru... po twój bezwartościowy móżdżek nietoperzu! -
- Cukierki?! Dobre cukierki! -
- No nie, on się do niczego nie nadaje! – oburzył się Harry. – Nie może pojąć nawet najprostszej zasady! -
- Czyli? – zapytał Ron.
- Ja go straszę, a on się boi! – odparł wzdychając ostentacyjnie.
- Dlaczego nie mógł po prostu się zamienić w wielką, skrzeczącą, pokrytą brodawkami ropuchę!?- poskarżył się Harry
- Wiesz, w zasadzie nie wielka różnica...no ale kto by mu wtedy łapał muchy? – Ron skrzywił się jak po wypiciu szklanki soku z czyrakobulwy.
Nawet nie zauważyli kiedy mistrz eliksirów czmychnął cichcem i po raz kolejny usiłował obudzić Hermione.
- Przydałoby mu się trochę tłuściutkich, soczystych muszek. – zgodził się Harry.
- A właśnie, gdzie się podział nasz skrzydlaty przyjaciel? – zapytał Ron z udawaną troską w głosie. I wtedy dobiegł ich przerażający wrzask dziewczyny.
- Aaaaaaaaa!!! Złaź ze mnie ty mały zboczeńcu!!! – wydzierała się strząsając z siebie zdziecinniałego Severusa. Harry i Ron przybiegli z odsieczą, ale widok tak ich poraził, że wprawił ich nie tyle co w zakłopotanie ile szok. Snape siedział na Gryfonce i jak gdyby nigdy nic zaglądał jej pod spódnicę.
- Kłólicki. – oznajmił z zadowoleniem. Hermiona miała słabość do bielizny w małe, puszyste zwierzątka, ale z pewnością nie było to sprawą kogokolwiek poza nią, a zwłaszcza jej profesora od eliksirów.
- Zabierzcie go ze mnie!!! – krzyknęła do osłupiałych Gryfonów. Ron pierwszy rzucił się na oprawcę, z entuzjazmem godnym podziwu. Snape zaczynając właśnie pojmować swój błąd, uchylił się i chcąc uniknąć Weasley’owskiego gniewu dał nura pod stół. Harry stanął z drugiej strony tak, żeby zagrodzić mu wyjście, jednak jakimś sposobem profesor zdołał się wyśliznąć. Kroczyło ku niemu dwóch wściekłych Gryfonów, a on stał pod ścianą jak zaszczute zwierze. Skamląc cofał się nie do końca rozumiejąc za co ma zostać stracony i potknął się o kamienny próg kominka. Na szczęście, dla niego, ogień już wcześniej zdołał się wypalić i w palenisku została tylko kupa (nie wiem czy to właściwe słowo biggrin.gif) popiołów. Na chwilę widok przesłoniła im szarawa chmura i było tylko słychać pokasływania oraz wciąż roztrzęsiony głos Hermiony. Uczniowie odsunęli się od kominka na bezpieczna odległość, czego niestety nie miał okazji uczynić profesor. Gdy opadł pył, ich oczom ukazał się komiczny widok. Snape cały uwalany popiołem, siedział z głową w kominie na stercie niedopalonych drew. Co więcej, wydawał się zadowolony.
- O matko! Jak on wygląda!? Jak to wszystko wygląda! – biadoliła Hermiona. Wokół miejsca wypadku rozchodziła się szerokim łukiem szarawa plama w środku której taplał się uradowany Snape.
- I co żeś narobił do cholery!? – złościł się Ron. Harry najszybciej z całej trójki pojął powagę sytuacji.
- Eeee...mam złe przeczucia jak zareaguje Snape, kiedy się ocknie. – oświadczył przerywając ciszę.
- I co my teraz zrobimy?! Na Boga, co zrobimy?! – Po raz pierwszy od kiedy Harry pamiętał, Hermiona zupełnie straciła zimną krew.
- Musimy coś z nim zrobić! Zabije nas jak tylko odzyska świadomość! – zawtórował Ron.
- Przestańcie panikować, musimy coś wymyślić i to szybko. – Harry gestykulował gwałtownie. Już wiedział co powinien zrobić, ale wzdragał się przed podjęciem decyzji. W końcu niechętnie, ale podjął się zadania. Chwycił babrzącego się w kominku Snape’a za ramie i pociągnął po podłodze do siebie.
- Pomóżcie mi. – wysapał, gdyż mimo kruchej budowy, profesor wcale nie ważył tak mało. Hermiona bez słowa złapała drugie ramię mistrza eliksirów i wraz z chłopakami zataszczyła go do łaźni.
- Nieeee! Nie przeżyję tego!!! – Ron chwycił się za serce i z trwogą oglądał, jak trzęsącymi się rękoma dwójka przyjaciół ściągała zabrudzone, wierzchnie szaty z Severusa.
- Weź ten wąż i podłącz go do kurka. – poinstruowała go Hermiona odzyskawszy już kontrolę nad sobą.
- Ja chyba śnię. Rozbieram Snape’a i zaraz będę mu myl plecy. – jęknął Harry z mocnym postanowieniem, że nie otworzy oczu nawet, gdyby musiał stać tak do jutra. Snape wyrywał się i wił jak piskorz. Z pewnym trudem, Gryfonom udało się zdjąć z niego powalane popiołem ubranie, Hermiona odwróciła wzrok, gdy doszli do podkoszulka, i mistrz eliksirów stał przed nimi w całej swej krasie jedynie w samych...
- Różowe stringi z napisem „I’m 2 sexy”? – zdążył wymamrotać Ron zanim zemdlał. Ani Harry, ani Hermiona nie mogli się powstrzymać i oboje zerknęli na jego gatki.
- Co, jak co, ale nigdy bym go nie posądzała o coś TAKIEGO. – skwitowała dziewczyna, a jej górna powieka zaczęła drgać niebezpiecznie. Harry nawet nie silił się na komentarze, tylko obszedł leżącego na posadzce rudzielca i odkręcił zawór. Snape przywarł do wyłożonej kafelkami ściany (coś w tym musi być ;P) prychając i bezskutecznie uciekając od strumienia zimnej wody (Harry zadbał o to, żeby woda nie była zbyt ciepła). Jego mokre włosy przywarły mu do twarzy, przez co przypominał trochę Harry’emu wychudzonego pędraka w różowych majciochach.
- Masz, weź to i oblej go. – powiedział chłopak podając jej sporą, zielona, plastikową butelkę.
- Ale Harry, to jest Domestos. – zaprotestowała.
- Tak, ale o cytrusowym zapachu. – odparł wpychając z powrotem pod prysznic Severusa, który próbował wydostać się z miejsca tortury. Coś zaburczało, rozległo się wspomniane wcześniej „Puuf” i na białych kaflach pojawiły się dwa spore kleksy. Harry stał na tyle daleko, że pole rażenia go nie dosięgło. Hermiona nie miała tyle szczęścia i z głośnym wrzaskiem pobiegła do łazienki na piętrze.
- Plasiam...- wymamrotał Snape, a Harry odpowiedział na to nie żałując detergentu i wody. Powstrzymując się przed mdłościami, nawet o tym nie wiedząc, pobił rekord we wstrzymywaniu powietrza. Oczywiście ze względów estetycznych i humanitarnych nie zamieszczę dokładnych opisów kilku następnych zdarzeń. Mogę jedynie to wam przybliżyć w następujący sposób; otóż wyobraźcie sobie kogoś, kto najpierw zjada porządny posiłek, poczym napakuje się garścią tabletek przeczyszczających. Z uwagi na stringi...no, chyba nie muszę mówić jak będą wyglądały konsekwencje.


Kiedy Ron oprzytomniał (Hermiona wylała mu kubek wody na twarz, zaraz po tym, jak się wyszorowała pumeksem i przebrała.), dla ukojenia nerwów dostał do wyprania szaty profesora, a pozostała dwójka poszła poszukać tymczasowego ubioru. W rezultacie Snape siedział przy trzaskającym wesoło kominku w czerwonym w białe grochy fartuchu pani Weasley. Jak na ironię, w tym samym, z którego tak drwił, kiedy Harry miał go na sobie. Mistrz eliksirów poruszył się niespokojnie pod wełnianym kocem.
- Nigdy, ale to nigdy już nie dojdę do siebie. – mruknął Ron kręcąc głową, który wyglądał jakby potrzebował więcej opieki niż wszyscy obecni. Harry powoli odwrócił głowę w jego stronę.
- Miałeś farta, że tak wcześnie zemdlałeś. Ja dopiero przy...ubgh...nie ważne z resztą. - odparł zakrywając usta, ponieważ znów coś mu się zaczęło przewracać w żołądku.
- Nie wspominajcie już przy mnie o tym , dobrze? – skrzywiła się Hermiona. - To już zostanie mi na całe życie...co jest?! – wszyscy obrócili się w stronę Snape’a. Sytuacje nie przedstawiała się najlepiej.
- Tylko nie znowu! Otwórzcie okna!!! – krzyknął Harry zrywając się z miejsca.
- Uciekajcie jeśli życie wam miłe! Ty zostajesz POKRAKO!!! – wrzasnął Ron, gdy zobaczył jak w ogólnym zamieszaniu Severus chciał podążyć za nimi. Ale było już za późno. Cała czwórka stała w kuchni i wtedy drzwi otworzyły się z hukiem. W przejściu stanął Stworek ze swoją zwykłą, naburmuszona miną. To stało się w kilka sekund. Snape cały poczerwieniał, a w jego żołądku jakby coś zabulgotało. Zatrząsł się jak porażony prądem, a oczy nabiegły mu krwią. Potem rozległ się głośny huk i z tyłów jego fartuszka wystrzelił kamień, niczym pocisk wypalając mu dymiącą dziurę w materiale. Ametyst z prędkością kuli armatniej przeleciał nad pochylonymi głowami Gryfonow, odbił się pod ściany jak kauczuk i pomknął do drzwi. Usłyszeli dziwne stuknięcie.
- Pan wzywał Stwo... -
Stworek zezując jeszcze na fioletową, dymiącą wciąż „narośl” pomiędzy oczami, przewrócił się na plecy z głuchym tąpnięciem.
W pokoju zapanowała głucha cisza. Harry, Ron i Hermiona zbliżyli się ostrożnie do profesora, który stał z tępym wyrazem twarzy i pustym spojrzeniem. Kucharski czepek, który nałożył sobie zaledwie minutę wcześniej, zsunął mu się z głowy i plasnął o podłogę. Harry zauważył, że stoją teraz dokładnie w miejscu, w którym to się zaczęło. Na stole wciąż leżała fiolka z zielonym eliksirem przyniesionym przez Snape’a. Podniósł go bezwiednie i wcisnął w dłoń profesora.
- M...myślicie, że w Azkabanie będziemy bezpieczni? – wybełkotał Ron.
- Nie pleć Ron. Zaraz powinien wrócić do siebie... – powiedziała cicho Hermiona i tak też się stało. Mistrz eliksirów zamrugał i wyprostował się powracając od razu do dawnej postaci. Gryfoni zrobili kilka kroków w tył, tak dla większego bezpieczeństwa. Snape otaksował ich chłodnym spojrzeniem i cmoknął z przekąsem. Teraz już byli pewni, ze wszystko wróciło do normy, a jednak nie zupełnie. W skupieniu oczekiwali na najgorsze.
- Ach, czy mi się wydaje, czy ja przypadkiem nie kazałem wam iść kontynuować waszą „misję specjalną” zakonu? – zapytał zdawkowo Snape. Żadne z nich nie było w stanie odpowiedzieć, więc wycofali się powoli do wyjścia patrząc jak mistrz eliksirów podchodzi do kominka i trącając z pogarda wełniany koc, walający się po podłodze. Sięgnął najnormalniej w życiu do glinianego naczynia z proszkiem fiuu i sypnął trochę w ogień. Zdążyli jeszcze zobaczyć jak znika w fartuchu pani Weasley między zielonymi płomieniami. A więc to koniec, pomyślał Harry z ulgą, na szczęście nic nie zapamiętał. Z pewnością mieliby niemałe kłopoty, jeżeli zapamiętałby chociaż Hiogryfowe ciasteczka. Cała trójka zawyła ze szczęścia i żartując udała się w podskokach do pokoju. A to wszystko zdarzyło się w jeden, nieznośnie upalny, letni dzień.



*****************
EPILOG

Stworek, o którym całkowicie zapomnieli, po jakimś czasie wstał i nie bardzo rozumiejąc co się właściwie stało, zawlekł się do swojej sypialni z potwornym bólem głowy. Oczywiście wkrótce odkrył, że ze środka czoła wystaje mu fioletowy kamień i schował go razem z innymi, zachowanymi skarbami Blacków. Magia nie zawsze działa tak samo na ludzi i stworzenia magiczne, więc skończyło się tylko na tygodniowym zatwardzeniu.

Gryfoni nie zapomnieli natomiast o Leksykonie Czarnoksięskich Klątw. Harry miał wielką ochotę cisnąć nim w ogień, ale Hermiona zdecydowała, że odniosą go na miejsce. Otworzyła więc piekarnik (uznali, że tak będzie bezpieczniej, bezpieczniej dla nich), wyjęła z niego lekko przybrudzoną tłuszczem książkę i odniosła do biblioteczki. Od tej pory często tam zaglądała, twierdząc, że rozmowa z książką może być niezwykle budująca, o ile wolumin nie sypie w ciebie strzępkami papieru i nie obrzuca cię wyzwiskami.

Następnego dnia rano, wrócili wszyscy członkowie zakonu, no prawie wszyscy. Severus Snape oświadczył, że w skutek ciężkiej migreny, nie jest w stanie funkcjonować normalnie. Okazało się, że eliksir, który miał dostarczyć był uniwersalnym antidotum. Harry domyślał się, że musiał wypić trochę zanim połknął ametyst, co było powodem tak nikłych jego działań. Pani Weasley nigdy nie otrzymała satysfakcjonującej odpowiedzi, na pytanie gdzie się podział jej fartuch, ani też co robi mokra, czarna szata na grzejniku w pokoju.
- A zrobiliście chociaż to, o co was prosiłam? – zapytała pani Weasley mierząc ich badawczym wzrokiem.
- Tak, mieliśmy całą kupę roboty mamo, co nie? – odparł Ron.

Snape przekroczył próg swojej komnaty i nagle coś się w nim zmieniło. Jego zwykła maska zimnej pogardy znikła zastąpiona całkiem nowym wyrazem twarzy. Podszedł do drzwi i trzasnął nimi tak mocno, że tynk posypał się znad framugi. Zaczerpną głęboko powietrza i zacisnął pięści tupiąc z wściekłości. Pozieleniały i dymiący jak lokomotywa Hogwartu, spojrzał przekrwionymi oczyma przed siebie i wycedził przez zaciśnięte mocno, jak nigdy dotąd, zęby.
- Wypatroszę...zamorduję...zmiażdżę tych wstrętnych...ja się zatłukę...CO TO NA SALAZARA JEST?! – wrzasnął szarpiąc fartuszek w groszki i rzucił się z jękiem rozpaczy na łóżko.




KONIEC!



--------------------
user posted image
User is offlineProfile CardPM
Go to the top of the page
+Quote Post
Avadakedaver
post 17.04.2006 09:02
Post #16 

MASTER CIP


Grupa: czysta krew..
Postów: 7397
Dołączył: 02.02.2006
Skąd: Nadsiusiakowo

Płeć: włóczykij



co zapamiętałem najbardziej, co mi się najbardziej podobało:
QUOTE
- Kłólicki. – oznajmił z zadowoleniem.
- Miemiona ratuuuuj!

te dwa były najlepsze.
Baaardzo mi się podobało, tylko nie pasuje mi trochę rozwiązanie tego wszystkiego. ale jest ok.


--------------------
i'm busy: saving the universe

W internecie jestem jak ninja - to przez rosyjskie porno.
Ty i 6198 osób lubi to.

(and all that jazz)
User is offlineProfile CardPM
Go to the top of the page
+Quote Post
Gem
post 17.04.2006 10:42
Post #17 

Magik


Grupa: Prefekci
Postów: 749
Dołączył: 24.07.2005
Skąd: z oślizłego lochu >:]

Płeć: Kobieta



I'm glad you like it smile.gif.

Muszę powiedzieć, że co prawda niektóre sceny mogą...hmmm, lekko szokować, jednak każdy czyta na własne ryzyko. Postacie Harry'ego, Rona i Hermiony, owszem są czasami niekanoniczne, ale chyba ciężko byłoby zachować kanoniczność w całym tym chaosie. Dzięki za poprawki Estiej, obadam je i skoryguję co trzeba.

Zastanawiałam się jak powinien zareagować Snape i zdecydowałam w końcu, że na pewno by nie przyznał się przed Gryfonami do bycia świadomym takiego obciachu. Powiedzmy, że już nawet nie marzył o zachowaniu resztek godności, ale przynajmniej pozorów.


--------------------
user posted image
User is offlineProfile CardPM
Go to the top of the page
+Quote Post
hazel
post 17.04.2006 18:34
Post #18 

czym jest fajerbol?


Grupa: czysta krew..
Postów: 3079
Dołączył: 24.12.2005
Skąd: panic room

Płeć: kaloryfer



Fick niezły, miejscami śmieszny
QUOTE
Widziałem „Kreta” koło wanny w łazience. Szklaneczka powinna załatwić sprawę
Nie mogę się jednak przez cały czas czytania oprzeć skojarzeniom z "Kołami Czasu" Toroj, fickiem który niestety nie został ukończony. Na szczęście te odniesienia nie są zbyt dosłowne, więc czyta się nieźle, choć poziom humoru czasem pozostawia wiele do życzenia. Generalnie: pozytywnie.


--------------------
user posted image
The voice in my head doesn’t think I’m crazy.
User is offlineProfile CardPM
Go to the top of the page
+Quote Post
Gem
post 17.04.2006 18:55
Post #19 

Magik


Grupa: Prefekci
Postów: 749
Dołączył: 24.07.2005
Skąd: z oślizłego lochu >:]

Płeć: Kobieta



Nie znam i nie czytałam fica o intrygującym tyltule "Koła Czasu".
Miejscami śmieszny?
Youp, zapewne twój poziom poczucia humoru musi być na jakimś niezmiernie tajemniczym poziomie. Oczywiście, nie każdego bawią "kibelkowe" żarciki, ale cóż. Bedę musiała to przezyć. ;]


--------------------
user posted image
User is offlineProfile CardPM
Go to the top of the page
+Quote Post
hazel
post 17.04.2006 19:42
Post #20 

czym jest fajerbol?


Grupa: czysta krew..
Postów: 3079
Dołączył: 24.12.2005
Skąd: panic room

Płeć: kaloryfer



"Koła czasu" masz tu. Moje poczucie humoru jest specyficzne, to muszę przyznać.

Ten post był edytowany przez hazel: 17.04.2006 19:57


--------------------
user posted image
The voice in my head doesn’t think I’m crazy.
User is offlineProfile CardPM
Go to the top of the page
+Quote Post
Gem
post 18.04.2006 11:47
Post #21 

Magik


Grupa: Prefekci
Postów: 749
Dołączył: 24.07.2005
Skąd: z oślizłego lochu >:]

Płeć: Kobieta



Dobre chociaż? Mam na myśli KC.


--------------------
user posted image
User is offlineProfile CardPM
Go to the top of the page
+Quote Post
Amania
post 18.04.2006 15:22
Post #22 

Kandydat na Maga


Grupa: Magiczni Forumowicze
Postów: 54
Dołączył: 06.03.2006




No to teraz ja się wypowiem smile.gif
Przeczytałam ostatni fragment wczoraj w nocy, ale nie miałam sił, by komentować (powód --> sleeping.gif )
Pamiętam, że co chwilę chichotałam pod nosem (dziwne, że nikogo nie zbudziłam, no i że w ogóle w stanie niemalże snu byłam w stanie się śmiać i coś rozumieć).
Co prawda, nie jest to mój ulubiony rodzaj humoru, faktycznie, że twoje opowiadanie mnie śmieszyło.
W ogóle gratuluję pomysłu. biggrin.gif
Chociaż po przeczytaniu pierwszego fragmentu myślałam, że będzie to coś dłuższego i mniej humorystycznego.
User is offlineProfile CardPM
Go to the top of the page
+Quote Post
hazel
post 22.04.2006 00:23
Post #23 

czym jest fajerbol?


Grupa: czysta krew..
Postów: 3079
Dołączył: 24.12.2005
Skąd: panic room

Płeć: kaloryfer



QUOTE(Gem @ 18.04.2006 11:47)
Dobre chociaż? Mam na myśli KC.
*

Świetne, ale nie skończone, niestety.


--------------------
user posted image
The voice in my head doesn’t think I’m crazy.
User is offlineProfile CardPM
Go to the top of the page
+Quote Post

Reply to this topicTopic OptionsStart new topic
 


Kontakt · Lekka wersja
Time is now: 22.07.2018 14:48