Witaj GOŚCIU ( Zaloguj się | Rejestracja )

[ Drzewo ] · Standardowy · Linearny+

> Ostateczna Potyczka, Po Czarnym Panie

Shona
post 03.05.2004 19:40
Post #1 

Tłuczek


Grupa: Magiczni Forumowicze
Postów: 28
Dołączył: 23.05.2003
Skąd: Parafia Św. WC Kaczki




Część pierwsza
Był upalny, sierpniowy dzień. Słońce wlewało się przez szczelnie zasłonięte okna do salonu, oświetlając stare, podniszczone meble. Na jednym z foteli w kolorze zgniłej żółci, który tak pasował do tureckiego dywanu jak mucha do słonia, siedziała wysoka i gibka dziewczyna. Jasne włosy swobodnie opadały jej na opalone ramiona. Oczy miała zielone, ale teraz nie można było tego zauważyć – przymknęła je, aby uchronić się przed blaskiem słońca. W prawej ręce trzymała zielony wachlarz. Oddychała miarowo, co jakiś czas unosząc głowę.
Przez salon przeszła inna postać – tęga i korpulentna dama o trzech podbródkach. Pokręciła głową i otworzyła okno na całą szerokość. Podeszła do leżącej w fotelu dziewczyny i delikatnie dotknęła jej ramienia.
-Panno Julianne… Przyszedł list – gruba dama, najwyraźniej służąca dziewczyny, podała jej złotą kopertę.
-Dziękuję, Alma – Julianne uśmiechnęła się blado. Nie wyglądała na zdrową – miała przeraźliwie bladą twarz i mętny wzrok. – Odejdź, proszę.
Alma posłusznie opuściła salon. Julianne odłożyła kopertę na stolik. Starała się na nią nie patrzeć. Bała się, że zawiera tę wiadomość, której najbardziej się obawiała.
Sięgnęła ręką po kopertę. Lepsza jest najgorsza prawda od ciągłej niepewności. Powoli rozrywała papier. Z koperty wypadła mała karteczka. Julianne odłożyła ją na stolik. Po chwili jednak sięgnęła po nią. Nie wytrzymała już niepewności.
Karteczka była równie złocista jak koperta. List wypisano na niej tak samo jadowitozielonym atramentem jak adres. Julianne przeleciała kilka linijek wzrokiem. W oczy wstąpiły łzy, a na twarzy pojawił się uśmiech.
-Zwyciężyliśmy – szepnęła, przyciskając karteczkę do serca. – Wygraliśmy.
***
Przy łóżku wysokiego chłopca stała uzdrowicielka. Zakładała mu bandaż, kręcąc głową z powątpiewaniem. Do namiotu wnoszono coraz więcej ludzi. Większość, ledwie trzymała się przy życiu.
Chłopiec poruszył się niespokojnie. Krucze włosy, posklejane krwią opadały na poranione czoło. Z ramienia powoli sączyła się krew. Otworzył oczy. Były tak samo zielone, jak oczy Julianne.
Nazywał się Harry Potter.
Do jego łóżka przepychała się wysoka dziewczyna, z burzą kasztanowych włosów i pielęgniarskim czepkiem na głowie. Minę miała niewesołą, po policzkach ściekały łzy. Ona również była zaplamiona krwią. Podeszła do niego.
-Wygraliśmy – uśmiechnęła się blado.
-To nie jest dobre słowo, Hermiono – powiedział Harry głosem jakby z zaświatów. – Mówisz, jakbyśmy wygrali w jakiejś grze losowej, albo w quidditchu. Gdyby tak było, nie byłoby tego – wskazał ręką na rannych i konających, leżących niedaleko niego. – Zwyciężyliśmy? To prawda. Zwyciężyliśmy. Ale jakim kosztem? – spojrzał w twarz Herminy. – A Ron?
Hermiona odwróciła twarz.
-Nie żyje – wyszeptała.
Harry’ego zatkało. Coś zaczęło go dławić w gardle. Do zielonych oczu cisnęły się łzy. On przeżył. Znowu przeżył. To niemożliwe, Ron nie zginął, wmawiał sobie. Za chwilę przyjdzie tutaj, usiądzie i zacznie rozprawiać o Armatach Chudleya. To nie możliwe…
***
Julianne poprawiała turecki dywan, leżący w jej salonie. Niebo zaczęło przybierać barwę atramentu. Pojawiały się pierwsze gwiazdy. Julianne czekała na powrót Harry’ego z niepokojem.
Wojna zmienia ludzi. Na ciele, i na duszy. Najbliżsi przyjaciele odchodzą na zawsze, wszędzie pełno trupów. I sam żyjesz z myślą, że jutro możesz zginąć. Prześladują cię różne myśli. Rozpaczliwie próbujesz pocieszyć siebie i przyjaciół, którzy zostali przy życiu. W końcu nie wytrzymujesz.
Czasem, dzięki jednemu człowiekowi, cała wojna może się obrócić na twoją korzyść lub niekorzyść. Czasem, mimo, że za chwilę zostaniesz ugodzony mieczem prosto w serce, uda ci się zabić najgorszego wroga.
To się właśnie stało z Ronem. Julianne wiedziała o tym, w liście zamieszczono listę poległych. Nie było na niej Harry’ego. To pozwoliło jej odetchnąć. Cera zaczynała nabierać zdrowych kolorów. Ale ciągle prześladowała ją myśl, jak bardzo się zmienił. Jak bardzo ją zmieniła ta wojna. Czy nadal będzie mogła odnaleźć w nim dawnego Harry’ego Pottera? Czy on odnajdzie w niej dawną Julianne Potter?
Drzwi otworzyły się. Alma i trzy skrzaty domowe wprowadziły Harry’ego do pokoju. Za nimi wsunęła się Hermiona. Julianne uśmiechnęła się niewyraźnie. Niezbyt lubiła Hermionę. Zawsze wydawało jej się, że chce jej odebrać Harry’ego.
***
Hermiona usiadła na fotelu w kolorze zgniłej żółci. Nie lubiła tego pomieszczenia. Wiedziała, że nie jest mile widziana przez Julianne. Sama też jej nie lubiła. Ale usiadła. Nie miałaby sił wracać sama do pustego domu, gdzie na powitanie nie dostanie kubka gorącego kakao.
Jakby z oddali usłyszała głos Julianne:
-Ta wojna wiele namieszała.
Harry zmierzył ją morderczym wzrokiem. Julianne wzdrygnęła się.
-Nie mów o wojnie jak o karcianej grze – wycedził przez zęby. – Może i odnieśliśmy zwycięstwo, ale to nie powód, że teraz mówić o tam, jakby to był pikuś!
-Spokojnie, Harry! – krzyknęła Julianne.
-Ciebie tam nie było… Nie słyszałaś jęków konających… Nie widziałaś oślepiającego, zielonego światła, buchającego z różdżek śmierciożerców. Nie budziłaś się co dzień ze świadomością, że możesz zginąć – mówił. – Nie mów o wojnie, jak o jakiejś kłótni. ‘Nieźle namieszała’ – prychnął.
Julianne nie wiedziała co powiedzieć. Nikt nie zauważył, kiedy Hermiona wyszła.
***
O ile poprzedniego dnia rażącego światła słonecznego nie dało się wytrzymać, o tyle tego dnia nie było tak pięknie. Niebo było zasnute ołowianymi chmurami, a od krawężników odbijały się ciężkie krople deszczu. Na twarzy Hermiony nie dało się już odróżnić kropli deszczu od łez, spływających obficie po różowych policzkach.
Znalazła się przed pustym domem. Światło nie buchało z okien. Wszystko było obce. Niby nie porozsuwane, a jednak rozsunięte. Obce. Hermiona poczuła się jak intruz, gdy weszła do własnego domu. Spojrzała w stronę ich pokoju.
Jutro dostarczą ciało. Okropne słowo… Dostarczą… Jakby ciało Rona było przedmiotem. Dostarcza się jedzenie i kanapy.
Zapaliła światło. Na środku salonu stała suknie ślubna i welon. Mieli się pobrać. Zgasiła światło. Nie mogła na to patrzeć.
-To niesprawiedliwe – szepnęła do siebie. Nie ma już nikogo. W ciągu trzech lat nieustających bitw z Voldemortem i smierciożercami, jej rodzice zginęli, Ron poległ w czasie bitwy. A ona żyje. To właśnie wydało jej się niesprawiedliwie.
Deszcz coraz mocniej zacinał…

C.D.N


--------------------
User is offlineProfile CardPM
Go to the top of the page
+Quote Post

Posts in this topic
Shona   Ostateczna Potyczka   03.05.2004 19:40
nadzieja   Na wstępie powiem, że nie jestem obiektywna. N...   03.05.2004 21:56
Shona   Część druga Harry spojrzał w przerażone oczy ...   04.05.2004 20:43
Cinija Nicija   Śliczne.................... Dawno nie czytałam...   06.05.2004 10:30
Megan   Gratulacje. Opowiadanie jest świetne. Ma swój ...   06.05.2004 15:57
Bloodlust   Smakowicie wzruszające (= Przepiekne opisy prz...   07.05.2004 14:14
Shona   Ponieważ ta część była pisana daaawno, nie mog...   07.05.2004 14:25
Bloodlust   Nyo, podoba mi sie coraz bardziej. Jestem potw...   07.05.2004 14:33
Megan   Nadal przeszkadza mi za szybkie przemieszczani...   07.05.2004 16:27
Cinija Nicija   Taki szczegół, że nie w dużym "R", t...   07.05.2004 16:30
Shona   Dół, dolina... Przepraszam. Kryzys umiejętnośc...   07.05.2004 22:24
Megan   W tym parcie jest chyba najwięcej literówek. S...   07.05.2004 22:33
Shona   Część piąta ...   08.05.2004 15:57
eNoPe   Nie no poprostu to FF jest genialne! Dawno...   08.05.2004 20:07
Bratiin   To pierwsze tak głębokie opowiadanie dziejące ...   08.05.2004 20:14
Aeth   Rety, nie spodziewałam się, że tak mnie to wci...   09.05.2004 11:06
avalanche   ograniczę się do krótkiego komentarza - narazi...   09.05.2004 11:40
Shona   Część szósta Z dedykacją na pewnego przemiłeg...   21.06.2004 13:08
matematyka   ja nie będę orginalna: podoba mi się!...   21.06.2004 13:50
Shona   Część siódma. Dla wszystkich, którzy pragną ...   04.07.2004 11:12
Miaka   Potrafisz stworzyć cudowny klimat. Mroczny, ta...   04.07.2004 11:37
Smerfka  
...   04.07.2004 11:50
porucznik184   Ten FF jest po prostu G E N I A L N Y !...   04.07.2004 13:37
kaola   świetny! :)   04.07.2004 23:41
Szara Wilczyca   Moja droga...to wspaniałe opowiadanie...w cały...   07.07.2004 11:42
Moon daughter   Śliczniusie! Bardzo ładniutkie. Jestem peł...   07.07.2004 11:58
Galia   Podoba mi się, ze względu na klimat. Pojawiają...   07.07.2004 12:08
Cinija Nicija   "Podjeła decyzję." Zdradzi, nie zdra...   07.07.2004 12:10
Shona  

Closed TopicTopic OptionsStart new topic
 


Kontakt · Lekka wersja
Time is now: 12.12.2019 20:56