Dwadzieścia lat wcześniej [NK], czyli mały psychodelik ;)
Projektowanie stron internetowych General Informatics, oferta kolonii Harry Potter Kolonie dla dzieci Travelkids | Szybki i bezpieczny 24h | ![]() ![]() ![]() ![]() |
Witaj GOŚCIU ( Zaloguj się | Rejestracja )
Dwadzieścia lat wcześniej [NK], czyli mały psychodelik ;)
Child |
![]()
Post
#1
|
![]() leżący rybak Grupa: czysta krew.. Postów: 7043 Dołączył: 26.11.2003 Płeć: Mężczyzna ![]() |
Fica tego popełniłem w
napadzie debilnego humoru. Z początku miala to byc jednopartuff!ka, ale
zdecydowalem sie go podzielic na kilka czesci, zeby sie lepiej czytalo.
Za wszelkie skutki przeczytania tego fica nie odpowiadam. W razie potrzeby dzwonić na 999. ^^^ Wieść o samobójcy szybko rozeszła się po Brighton i okolicznych wioskach. Policja starała się zapobiec jej dalszemu rozprzestrzenianiu, jednak mimo bezwzględnych nakazów i zakazów, w małych pubach i dużych, wytwornych restauracjach dyskutowano tylko i wyłącznie o „tym”. Jednak nadal nieznana była ofiara i osoba zabójcy. W kuluarach krążyła plotka, że był nim młody człowiek, który mógł mieć co najwyżej szesnaście, siedemnaście lat, pochodzący może nie z najbogatszej, ale szanowanej i statecznej rodziny. O zabitym ludzie milczeli, chociaż byli niemniej ciekawi jego nazwiska. ^^^ Obecnie rodzina ta przebywała w szpitalu. Jednak nie w prosektorium, spędzając czas na rozmowach o pogrzebie, a na oddziale, gdzie trzymano osoby po operacji. Chłopak wyglądał mizernie, wokół niego kłębiły się pielęgniarki, a co pół godziny jego stan badał lekarz. Na stoliku obok stała niezliczona ilość flakonów, fiolek i butelek zawierających chyba wszystkie możliwe medykamenty, jakie można było znaleźć w całym szpitalu. Zastanawiał tylko brak środków przeczyszczających i muchozolu, tak popularnych przy leczeniu owsików i innych szkodników szpitalnych. - Miał dużo szczęścia. Jego stan nie pozwalał mu na użycie zaklęcia z całą mocą. - A-ale co z ni-im? Cz-yy wszyy-stko będ-zzie dobrze? – pytała matka przez łzy. Mąż tylko mocniej ją uścisnął i ciągle powtarzał „Wszystko będzie dobrze”. - Tak, wszystko jest na jak najlepszej drodze. Tydzień, może trochę dłużej – to wystarczy, żeby wrócił do siebie. Tylko proszę mu nie mówić, że... z resztą, sami państwo wiecie. - Dumbledore już wie? - Tak, wysłaliśmy wiadomość zaraz po tym, jak znaleźliśmy go na ulicy. Tu mogą państwo przeczytać kopię. Cały list był utrzymany w nastroju ciszy, żałoby. A przynajmniej tak starał się zrobić autor. „Szanowny Panu. Mamy zaszczyt i przyjemność powiadomić pana, że w dniu 18 sierpnia roku 1966, o godzinie 17:32:14, w Brighton jeden z pańskich uczniów został zabity, drugi natomiast próbował popełnić samobójstwo. Te osoby to (w kolejności): Julius Ceazer i Peter Pettigrew. Ponadto ucierpiała różdżka, sztuk jedna, oraz pamięć Pettigrew, Petera - również sztuk jedna. Życząc wesołych świąt Całuję, Symforian Lockhart” - Nie sądzi pan, że ten list jakby nie pasuje do okoliczności? - Nie mogliśmy mu zabronić. Tak dawno do nikogo nie pisał... Biedaczek. – Lekarz pociągnął nosem – Przepraszam, wzruszyłem się. - Tak dawno nikt go nie odwiedzał. – Ton siostry Gryzeldy był równie wzruszony, co głos ordynusa... ordynatora. Wkrótce cały oddział lamentował nad nieszczęściem Symforiana. - Eee... przepraszam. Dlaczego wszyscy płaczą? – Peter nie mógł pojąć nastroju sytuacji. - Wszyscy chlip... wszyscy martwią się o Symforiana Lockharta – odpowiedziała mu siostra Hermenegilda. - Fakt, za samo takie imię powinni przyznawać Krzyż Odwagi. Znudzony tym „ynteligentnym” dialogiem, Peter powrócił do swojego dotychczasowego zajęcia: podszczypywania przechodzących młodych pielęgniarek. ^^^ Minerva McGonagall siedziała cicho w gabinecie Dumbledore’a, wsłuchując się w słowa płynące z listu. Kiedy dyrektor skończył, zapytała: - Dumbledore, nie sądzisz, że ten list nie pasuje do okoliczności? Ależ oczywiście, Minervo. Ale należy pamiętać, że Symforian... - Minervo, dość! Ile razy mam powtarzać, żebyś nie mówiła moich kwestii? - Przepraszam, dyrektorze... Więc tak przedstawia się sytuacja. Pettigrew zabił Juliusa, McGonagall. Ale co on robił tak daleko od domu i kto nim kier... Dumbledore’a poniosły nerwy. Miał dosyć niesubordynacji. Wyciągnął tylko różdżkę i wypowiedział pierwsze lepsze zaklęcie, które kończyło się na soczyste i jakże swojsko brzmiące „mać”. ^^^ Promienie wrześniowego słońca padały? Nie, nie promienie słońca. Błąd scenografa. Padał zimny wrześniowy deszcz. Słońca nikt nie widział od tygodnia. Peron 9 i 3/4 tonął w wodzie i parasolach. Na jednej z ławek siedziała grupa młodych ludzi. - Nie tylko ludzi. Zapomniałeś o Remusie. Na jednej z ławek siedziała grupa młodych ludzi i jeden wilkołak. Rozmawiali wesoło, podziwiali piękne dziewczyny i opowiadali o swoich wakacyjnych dokonaniach. Wkrótce ich rozmowa potoczyła się na niebezpieczny grunt; polityka, religia, pieniądze i Brighton. - Wiecie, że burmistrz (polityka) kazał ogłosić w kościele (religia), że wyznaczył nagrodę (pieniądze) za schwytanie Chupacabry z Brighton (Brighton, kto by się spodziewał, prawda?). - Chupacabry? A skąd oni taki egzotyczny termin wytrzasnęli? – James Potter nie mógł ukryć zdziwienia, chociaż uchodził za inteligentnego chłopaczka. - Doradca burmistrza jest z zamiłowania kryptozoologiem. – Lupin popisał się znajomością obyczajów panujących w Anglii południowo-północnej. - Kryptoczym? – Potter nadal nie krył zdziwienia. - Kryptozoologiem, Pot... znaczy się James. To taki facet, który z braku wykształcenia ugania się po świecie za yeti, chupacabrą, uczciwymi politykami albo inteligentnymi forami życia wśród dresów. – Severus Snape nie mógł ukryć zdziwienia, że słynny i mądry Potter nie wiedział, czym jest kryptozoolog. ZARAZ, ZARAZ! JAKI SNAPE?! CO ON ROBI RAZEM Z TYMI LUDŹ... OSOBAMI? CZYŻBYM O CZYMŚ NIE WIEDZIAŁ? - Postanowiliśmy, że stworzymy Huncwotów razem z Severusem – Syriusz po raz kolejny zwrócił się ku niebu, żeby co nieco wytłumaczyć. JEŻELI MOGĘ ZAUWAŻYĆ, HUNCWOCI POWSTANĄ W PRZYSZŁOŚCI BEZ UDZIAŁU SEVERUSA. - W takim razie nazwijmy się hmm... Pink Fluid? - Nie, za długa ta nazwa. Co powiecie na Szaleństwo? - Nie Remusie, nauczyciele od razu wiedzieliby, z kim mają przyjemność. - Ja mam pomysł, całkiem dobry! Fiolki! - Eee... Severusie. Jakby to powiedzieć... – zaczął nieśmiało Peter. - To brzmi zbytnio jak Fasolki... – dokończył Syriusz. - Nie pasuje do naszego charakteru – James skończył z cichym żalem w głosie. TO SPRÓBUJCIE CZEGOŚ TAKIEGO: HUNCWOCI feat. SS. - To SS... za bardzo kojarzy mi się z tymi niemieckimi niebieskookimi blondynami. NIE JESTEŚ ZA STARY NA MISIE? Remus podjął decyzję, nie konsultując się uprzednio z żadnym z kolegów, że o psychoanalityku nie wspomniawszy. - Zostaje Huncwoci i tyle! My tworzymy teraźniejszość i przyszłość. Jak ktoś chce o nas kiedyś pisać, musi trzymać się faktów. Pomruki aprobaty wydobyły się z gardeł Huncwotów. NAWET MI SIĘ PODOBA. MACIE MOJE BŁOGOSŁAWIEŃSTWO. Remus, podniesiony na duchu, kontynuował: - Obywatele towarzysze! Nie dajmy się kapitalistycznym poglądom! Stwórzmy świat równy dla wszystkich! Niech proletariat weźmie władzę w swoje ręce! Niech żyje rewolucja! – jego przemowę przerwał kalosz rzucony przez Petera. Teraz oklaski rozległy się z najdalszej części peronu. - Za długo przebywał w towarzystwie Dzieł zebranych Lenina. Chwila ciszy. Chwila niespokojnej ciszy. Chwila spokoju. Panika. - Pociąg się spóźnia! Co my biedni zrobimy? Wyrzucą nas ze szkoły! Nie zdamy! Wszyscy zostaniemy kryptozozolami! – James biegał jak obłąkany po peronie. - Kryptozoologami. I nikt nas nie wyrzuci ze szkoły – Severus starał się go uspokoić, jednak żadne słowa nie trafiały do głowy jego towarzysza. W końcu trafił go drugi kalosz. Chwila ciszy. Chwila niespokojnej ciszy. Chwila spokoju. Ponownie panika. - Pociąg nie przyjeżdża! Wyrzucą nas ze szkoły! – Tym razem to Remus spanikował. Czuł, że zbliża się pełnia księżyca i niesie ze sobą... ZNOWU SIĘ WTRĄCĘ. JAKA PEŁNIA? O JEDENASTEJ A.M. W ANGLII? - Pełnia na półkuli południowej – sprostował Remus. Kiedy sens jego słów dotarł do jego samego, uspokoił się. Chwila ciszy. Chwila niespokojnej ciszy. Chwila spokoju. Panika. Tym razem najmłodszych poniosły emocje, którym postanowili dać upust. Rozbiegli się po całej możliwej przestrzeni, tworząc sztuczny tłok. Kilka osób zauważyło zniknięcie zegarków. Severus spokojnie przypalił skręta. Jeszcze spokojniej skierował w kierunku dzieciarni różdżkę. Wprost anemicznie wypowiedział zaklęcie: - Avada... - Severusie – powiedział z lekkim wyrzutem Peter. - No dobra. Ovada Daj. – Z różdżki wystrzelił słaby strumień wina. – Oj mały błąd. - Za nim wyleciał bagnisto zielony promień. Przez chwilę nie było widać żadnego efektu. I wtedy... wszyscy pierwszoroczni stanęli bez ruchu, żeby po chwili... - Severusie, dlaczego oni się tak drapią? - Och, to bardzo proste – odparł ze swoim spokojem, podając Syriuszowi butelkę z winem własnoróżdżkowej roboty. – Zaklęcie, które na nich rzuciłem, powoduje, że zaczynają ich obłazić różnego rodzaju robaki. Peter poczuł swoją okazję. Wyciągnął ze swojego kufra muchozol, który zwędził ze szpitala. Po chwili paradował między zrozpaczonymi dziećmi, rozpylając na każdego odrobinę zbawiennego środka. Za drobną opłatą oczywiście. Za nim biegał James, oferujący odrobinę swoich francuskich perfum, żeby ukryć wstrętny zapach muchozolu. Także za symbolicznego sykla. - Panowie, trochę powagi. Ludzie na was patrzą – Syriusz wypowiedział te słowa w złą godzinę. W dzikim pędzie Peter i James zaczęli obsługiwać ludzi, jak to się mówi „jak popadnie i kto podpadnie”. Potter był zajęty nakłanianiem pewnej Krukonki z jego roku, żeby pozwoliła mu odświeżyć jej dekolt, natomiast Pettigrew próbował „odświeżyć” babcię klozetową. Bez skutku – była odporna na działanie wszelkich chemikaliów. Wrócili na swoją ławkę wyśmiani, ale z wypchanymi sakiewkami. - No co jest chłopaki? Tak się zachowywać. Gonicie tylko za pieniędzmi. To takie żałosne. – Remus, który obserwował całe zamieszanie razem z Sevem i Syriuszem, nie krył swojego zawiedzenia. Do tej pory uważał ich za osoby, które pieniądze stawiają na dalszym miejscu, które cenią przede wszystkim przyjaźń, miłość, braterstwo. - Całkowicie pogrążyliście się w tym... wyścigu szczurów. Bez obrazy Peter. - Co to jest „wyścig szczurów”, Syriuszu? Snape po raz kolejny zaklną nad głupotą Jamesa. Miast udzielić mu pomocy, odpowiedział pytaniem na pytanie: - James, czy w czasie tych wakacji... twoja głowa – nie chciał urazić Gryfona – nie spotkała się z twardym przedmiotem? - Taak... Pamiętam, że jak remontowaliśmy dom, to jedna cegłówka spadła mi na głowę. - To wszystko wyjaśnia – rzekł sucho Severus. - Co wyjaśnia? Teraz wszyscy pozostali Huncwoci zaklęli nad jego głupotą. „To był chyba pustak... albo nawet dwa” pomyślał Syriusz. - To, że pociąg się spóźnia. – Uprzedził kolejne pytanie. – Kiedy cegłówka zderzyła się z twoja głową, mikroskopijne łupiny ruchem przyśpieszonym wydostały się z ziemskiej atmosfery. W kosmosie, pod wpływem temperatury i położenia Saturna wobec Merkurego, przerodziły się w kamienie, zwane meteorytami. Jako, że działała na nie siła grawitacji, kamienie te wpadły w naszą atmosferę, po drodze rozpadając się na setki mniejszych kamyków. - Ale do czego zmierzasz? – James nieśmiało przerwał monolog Seva. - Do tego, że jeden z tych kamyków wielkości nieodżałowanej cegłówki, uderzył w lokomotywę, unieruchamiając ją na kilka godzin. Dodatkowo, biorąc pod uwagę padający deszcz, parowy silnik lokomotywy uległ prawdopodobnie zapchaniu lub całkowitemu zniszczeniu. Tak, Remusie? - Czyli jednym słowem mówiąc, posiedzimy tu do wieczora. Nawet Severus, uznawany za jednego z najlepiej wysławiających się ludzi w Hogwarcie, musiał ulec pod elokwencją, wygadaniem i intelektem Remusa. W jednym zdaniu zawarł całą mądrość, jaką młody Snape starał się wpoić Potterowi do głowy. - Jaki z tego morał, dzieciaczki? – Ślizgon starał się błysnąć swoimi umiejętnościami, żeby nie pozostawać dłużnym Remusowi. - Przez Jamesa jesteśmy unieruchomieni na tym cholernym peronie – zdanie, które wypowiedział Syriusz, w późniejszych czasach przeszło do najchętniej cytowanych przez ludzi stojących na wszelkiej maści przystankach, peronach itp. Ciszę przerwało pytanie. Dość inteligentne pytanie, jak na osobę pytającego. - Mam dziwne wrażenie, że kogoś brakuje... Nie widzieliście Juliusa Ceazera? - Ja nie, James. Może Syriusz? - Ja też nie. A ty, Remusie? - Już mówiłem, że nie. - Och, wybacz. A ty Severusie? Zapomniałem, ty go przecież nie znasz! - Dziwne, ale ja też go dzisiaj nie widziałem – zakończył Peter. Cała piątka wpadła w konsternację i zamyślenie. Starali się jak mogli, ale na powód nieobecności Juliusa wpaść nie mogli. W końcu odezwał się Syriusz: - Pewnie się spóźni. Chwila ciszy. Chwila niespokojnej ciszy. Chwila spokoju. Euforia. Zza zakrętu dobiegł ich głos silnika, wysoce prawdopodobne, że parowego. Nadzieje, że wreszcie się stąd ruszą, rosły z każdą chwilą, by osiągnąć zenit, kiedy powietrze rozdarł gwizd pokładowego „klaksonu”. Już widzieli kłęby pary, już tory rozświetlała lampa. I wtedy... Oczom wszystkich ukazał się rząd drezyn, połączonych jedna z drugą. Na pierwszej z nich siedział maszynista, trzymający w jednej dłoni latarenkę, a w drugiej megafon, przez który wydawał odgłos jadącej lokomotywy. - Trzeba przyznać, że całkiem dobrze mu idzie. - Masz rację, Peter. Jakby dodał kilka kartonowych wagonów, jakąś lokomotywę... - To mielibyśmy hogwarcki Orient Ekspres – skończył James. Ich nadzwyczaj ciekawe rozważania przerwał maszynista, posturą niewiele odbiegającą od stereotypowego świętego Mikołaja. Był natomiast zdecydowanie mniej czerwony. Od przepicia. (PROWADZENIE DREZYNY PO KIELICHU PROWADZI DO WIELU WYPADKÓW) - Ej wy tam trzej i ty, co mówisz dużymi literami, uspokójcie się! Mam ważną wiadomość. Niestety, lokomotywa została uszkodzona przez spadający odłamek skalny. – Gwizdy i jajka poleciały w kierunku maszynisty. Huncwoci spojrzeli z niedowierzaniem na Seva. - Zarząd kolei podjął natychmiastową decyzję o powołaniu komisji śledczej, której zadaniem jest wyjaśnienie pochodzenia tego odłamka – gwizdy i jajka zastąpiły owacje i róże. Nieco zdziwiony Severus Snape, znany jako „Pustynny Wąż” sięgną do kieszeni po mały zeszyt, na którego okładce widniał napis „Dwadzieścia lat wcześniej – scenariusz”. Szybko przekartkował go i krzyknął w kierunku mężczyzny: - Zapomniał pan dodać o zapchanym silniku! Wszystko jest na czternastej stronie! Speszony maszynista sięgnął do największej kieszeni swoich roboczych ogrodniczek i wyciągnął z niej podobny egzemplarz i z wytkniętym koniuszkiem języka począł uważnie przeszukiwać tekst. - Taak... Rzeczywiście. Dodatkowo zapchaniu z powodu ulewnych deszczy, uległ silnik. Z tego powodu do Hogwartu zawiozą was te oto drezyny. James już wyciągnął rękę, żeby zadać pytanie, kiedy uprzedził go jakiś trzecioklasista. - Przepraszam, ale jak się to obsługuje? Wszyscy pozostali uczniowie, z Jamesem włącznie, zaklęli nad jego głupotą. - Nawet ja wiem, jak tego używać – powiedział Potter z dumą. - Więc o co chciałeś się spytać? - Czy któraś drezyna ma wbudowaną ubikację. Kiedy szmer przekleństw ucichł, maszynista zarządził, że na każdą drezynę przypadają cztery osoby. Potem miało nastąpić przeliczenie uczniów. Dla Huncwotów stanowiło to drobne kłopoty, gdyż za żadne skarby nie chcieli się rozdzielać. Co prawda Syriusz i Snape proponowali, żeby Jamesa umieścić wśród pierwszorocznych, ale w końcu uznali, że są ze sobą zbytnio związani. Musieli sięgnąć po drastyczne środki perswazji. Niestety, muchozol się skończył. PSST! CHŁOPAKI, BIERZCIE TĄ DREZYNĘ Z TYŁU. BĘDZIE WAM ŁATWIEJ! - Dzięki, na pewno tak zrobimy. A ty Peter, zmieniaj się w szczura i wskakuj do kufra. - Ale jak powiem, że jestem obecny? - Już my się tym zajmiemy – na twarzy Syriusza malował się szatański uśmieszek. Zasłonili więc biednego, małego Petera, żeby w spokoju mógł dokonać przemiany. Cichy pisk oznajmił im, że jest gotowy. PIP. - Nie bój się, nie zamknę całkowicie kufra. PIP. - Tak, tak. Dostaniesz coś do jedzenia. Do ich drezyny podszedł maszynista, z długą listą w rękach. Powoli odczytywał ich nazwiska. Kiedy doszedł do Pettigrew, Peter, Syriusz ukradkiem uderzył Lunatyka pod żebra, tak, że ten ostatni zgiął się wpół. - Peter, jesteś, czy nie? - Jest, jest. - Nie widzę go... - Bo sznuruje sandały, więc musiał się schylić. Maszynista odszedł dalej, mrucząc pod nosem „Ech, te dzieciaki”. Po chwili również odszedł ból Remusa, który nadal jednak ściskał kurczowo swoje żebra. - Syriuszu, musiałeś tak brutalnie? - Daj spokój, musiało wyglądać autentycznie. - Nie mogłeś walnąć kogoś innego? - James już się dzisiaj wystarczająco wycierpiał. Ponownie rozbrzmiał głos maszynisty: - A teraz niespodzianka! Musicie pomachać trochę tym drążkiem, bo nie zdążyliśmy zaczarować tego sprzętu. Przykro mi. Wszyscy zaklęli nad jego głupotą. Nie po raz pierwszy dzisiaj. - Dobra chłopaki! Ja z Remusem odpoczywamy, a wy pracujecie. Potem się zmienimy: wy popracujecie, my poodpoczywamy. - A nie wystarczy, że raz na godzinę pomachamy tym tylko dla picu? - James! To naprawdę świetny pomysł! Długo nad nim myślałeś? Nie dane było im usłyszeć odpowiedzi, bowiem maszynista dał znak do odjazdu i (prawie) wszyscy musieli zająć się pracą fizyczną. Ten post był edytowany przez Child of Bodom: 31.12.2003 13:06 -------------------- |
![]() ![]() ![]() |
Child |
![]()
Post
#2
|
![]() leżący rybak Grupa: czysta krew.. Postów: 7043 Dołączył: 26.11.2003 Płeć: Mężczyzna ![]() |
„Decemberfest”
Prologium - krótki (nie bijcie, TO GROZI ŚMIERCIĄ
![]() Kol nojn nojn nojn danke szyn. - Co wy robicie?! – syknął Sev. - Kto? My? - Nie! Te cztery dziewczyny obok! - A, one. Jak widzisz jedzą – odparł zgodnie z prawdą Syriusz. Prawda* była taka: Generał Generałów, Capo di Tutti Frutti Snape zabronił wyraźnie używania środków wybuchowych przed finałem Wielkiej Kapeli Noworocznego Świętowania, zwanego „Decemberfestem”. Regulamin zezwalał na użycie maksymalnie jednego pudła. - Tak? A my słyszeliśmy coś innego. Bla bla bla fajerwerków bla bla bla używać tylko bla bla bla wcześniej – powiedział James. - Pozwólcie, że zacytuję sam siebie: Zabraniam wam używania fajerwerków przed trzydziestym pierwszym, chyba, że tylko w sytuacjach ekstremalnych, ale nie wcześniej! - na twarzy Seva zaczęły się pojawiać czerwone plamy, nerw na skroni zaczął mu niebezpiecznie drgać a żyły rozpaczliwie wyrywały się spod skóry. Widmo spotkania się ze wściekłym Severusem spadło na kwartet, niczym Little Boy na Hiroszimę. Talerze na pobliskim stole zaczęły się niespokojnie poruszać, choinkowe ozdoby poczuły potęgę grawitacji i nawet najwięksi znieczulicy poczuli, że święci się coś niedobrego. ŚWIĘCI SIĘ KOSZYCZKI NA WIELKANOC... Szybki rzut oka na Severusa pozwalał sądzić, że to nie on jest sprawcą zamieszania. - Cholera! Zabierajcie mi stąd swoje oczy! - krzyknął, kiedy oberwał pierwszą salwą gałek ocznych. - Widział ktoś takie zielone, małe? - A czerwone? - Niebieskie? - Piwne? - Brązowe? - Blond? - BLOND?! – krzyknęła cała sala. TO BYŁ BŁĄD... - A może przekrwione? - Ani słowa o krwi! W naszym dormitorium zalęgł się Vlad Tepes! – syknął Potter. - KTO?! - Pierwszy udokumentowany wampir. - Widzieliście gdzieś szklane oko? – tu sprawa pozostaje nierozwiązana - Czy był to przodek Moody’ego, czy pana/i Manson? (Decyzja należy do was) W czasie, gdy poszukiwania oczu rozwijały się w najlepsze, wstrząsy wzmagały się. Z każdą chwilą narastały, żeby po chwili osiągnąć zenit. Pierwsza eksplozja rozerwała w strzępy stół Puchonów. Kolejna rozsadziła stół nauczycielski w drobne trociny. - Miłośnicy chomików będą zadowoleni – zauważył, jak zwykle opanowany, Remus. - Wy się lepiej zastanówcie, skąd się wzięły te wyładowania na tle zubożonego prochu palnego. Chwila zastanowienia. Chwila głębszego zastanowienia. - To Peter! Zaczął rozsadzać Wielką Salę. – Syriusz zwrócił się w stronę panikujących uczniów – SPOKOJNIE, BEZ PANIKI!!! SYTUACJA SIĘ WYJAŚNIŁA! WSZYSCY SĄ TERAZ PROSZENI O SPOKOJNE UDANIE SIĘ SOICH DORMITORIÓW – jednak to nie podziałało. Postanowił więc podejść ich psychologicznie. – Mam ogłoszenie duszpasterskie. Prosiłbym o uwagę... Dziękuję. A teraz wszyscy niech spokojnie udadzą się do Torunia... dormitoriów. Niedostosowanie się do ogłoszenia grozi spotkaniem się z Karą Boską lub Aniołem Śmierci**. Mówił Ksiądz Ojciec Dyrektor Jedynego Prawdziwego Radia, Najświętszy Po Bogu Tadeusz Rydzyk. Pomogło. Dzika panika uspokoiła się, przeradzając się w panikę. Tłumy tratowały się, zamiast rozsmarowywać słabsze osobniki na pasztet. Siniaki, złamania, potłuczenia, rozwolnienia i konwulsje – to wszystko było na porządku porannym. - Trzeba ich uspokoić, zanim się pozabijają. NIE NO... - Może jakaś pieśń? Muzyka łagodzi obyczaje! – zasugerował Sev. Syriusz podbiegł do jakiegoś chłopaka, który klęczał w kącie i modlił się o wywabienie... wybawienie. - Synu! – zaczął, ale ponieważ kojarzyło się to słowo z pewnym bluzgiem, spróbował inaczej – Boży Synu! Poprowadź te zbłąkane owieczki w imieniu Pana na bezpieczne, wiecznie zielone niwy. Albo chociaż do ich domów. Z pieśnią na ustach. Z CHLEBEM, CHŁOPIE! Chłopiec przez chwilę przybrał wyraz twarzy, który wskazywał na intensywne użytkowanie kory mózgowej. Potem, powoli zaczął nucić coś pod nosem, żeby po chwili krzyczeć na całą salę: - Nie boje się, gdy ciemno jest! Ojciec za rękę prowadzi mnie... *** Po chwili cała sala (z wyjątkami, wyznającymi dzieła La Veya****) podchwyciła radosne słowa piosenki. Trzymając się za ręce, ludzie poczęli wychodzić z pola rażenia. Najpierw powoli, potem coraz śmielej. Ostatnia eksplozja rozsadzała północną ścianę Wielkiej Sali. Przed rozśpiewanym tłumem stanął Albus „Ten, Którego Będzie Się Bał Ten, Którego Imienia Nie Będzie Można Wypowiadać” Dumbledore. Na jego widok Huncwotom w wyobraźni ukazał się wściekły, sapiący ze złości nosorożec, szarżujący na malutkie, biedne myszki. - Co to ma znaczyć?! Wyraźnie mówiłem, żeby nikt się nie ruszał! – dyrektor tak się spienił, że opluł śliną najbliższe rzędy. - No bo my musieliśmy u... - Cicho siedź, jeśli ci życie miłe. Postanowiliśmy pójść do szkolnej kaplicy pomodlić się o zdrowie i opiekę bożą dla waszej dyrektorskiej wysokości, jego mać! - O, jak miło z waszej stro... Przecież w Hogwarcie nie ma żadnej kaplicy, nawet marnego ołtarzyka! Już, wszyscy z powrotem do Wielkiej Sali! - Dyrektor przodem – powiedział Remus, wskazując Dumbledore’owi dłonią drzwi. Ten pchnął drzwi niczym kałboj wchodzący do salunu. Blask i huk eksplozji ogłuszyły go bez ostrzeżenia. Staną jak wryty i nie mógł wykonać żadnego ruchu. Remus zatrzasnął drzwi. W tym samym momencie wnętrzem wstrząsnęła ostateczna salwa i głuchy jęk dyrektora. - Może powinniśmy go stamtąd wynieść? - Duże ryzyko, naprawdę duże ryzyko... - Co masz na myśli, Severusie? Przecież wszystko już się wystrzelało... - A pomyśleliście o wściekłym Dumbledore’u? - Ja myślałem o dziewczynach – powiedział James. - Przestań myśleć, zostaw to innym. Zgodnie z moimi obliczeniami grawitacji, Dumbel powinien leżeć oszołomiony i ogłuszony tuż pod drzwiami. - Głęboki oddech i... raz kozie śmierć – powiedział Remus i zniknął za drzwiami. DZIWNE. KOZA MIAŁA KIPNĄĆ DOPIERO ZA DWA DNI... Po chwili Lunatyk wrócił, ciągnąc po ziemi uszkodzonego dyrektora. Wyglądał źle i jeszcze trochę gorzej. Łuk brwiowy miał roztrzaskany, nos stłuczony na zgniłe jabłko (ewentualnie przypominał jabcok), piękne sińce pod oczami. Ogólnie przypominał pandę po przejściach. BO ZUPA BYŁA ZA SŁONA? BO SĄSIADKA MA NOWE FUTRO? - Argusie, szybciej! To na pewno coś poważniejszego! - ... – tu miał być komentarz Snape’a, ale ten już dawno zniknął z miejsca akcji, podobnie jak reszta Huncwotów. Zdecydowanie później. - I co my teraz zrobimy? Jak nas wyrzucą ze szkoły? Wsadzą do Azkabanu? Dadzą honorowe członkostwo Eselde? - Uspokój się. Jesteśmy umówieni z Severusem w pewnej ważnej sprawie. Jutro się wszystko wyjaśni. Ten post był edytowany przez Child of Bodom: 18.01.2004 12:25 -------------------- |
![]() ![]() ![]() |
Kontakt · Lekka wersja | Time is now: 11.05.2024 12:17 |